Sander kreeg een Duitse herder, die hij Max noemde, na een maand intensieve training als hondentrainer. De driejarige diensthond, streng en gereserveerd, had al drie baasjes versleten. Oorspronkelijk was het de bedoeling hem naar een controlepost te sturen, maar uiteindelijk werd hij aan Sander toevertrouwd als stagiair. Om onverklaarbare redenen wilde niemand de hond houden; Max luisterde slecht en leek onwillig zich volledig te onderwerpen aan bevelen. Er ging zelfs even het idee op hem permanent in het hondenhok te laten, alleen nog naar buiten te halen als het strikt noodzakelijk was. Maar omdat zowel ik als mijn man uit een echte hondenfamilie kwamen, dachten we, dit gaat ons lukken!
In het begin gebruikte ik zelfs een sneeuwschep om Max voerbak in het hok te zetten, zo wantrouwig was ik. Maar een hondenhart kan ook ontdooien, blijkbaar. Dat gebeurde bij Max. Een jaar later herkende je hem haast niet meer terug.
Toen was onze jongste zoon, Joris, net anderhalf. Op een frisse lentedag was ik in de tuin bezig met het opruimen van al het afval na de winter. Onze dochter, Anneke, zat op de peuterspeelzaal en Joris dartelde rond tussen de nog natte borders. En toen zag ik het volgende tafereel: terwijl Joris door de tuin rende, liep Max oplettend achter hem aan, en telkens als Joris struikelde en dreigde te vallen, tilde Max hem heel voorzichtig aan zijn jasje omhoog.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
