Mijn man, altijd met mate, was die avond op een borrel met zijn collegas uit de beveiliging. Maar deze keer vloeide de wijn rijkelijk. Toen de chef zich terugtrok, had Sander de wacht overgenomen en bleef om zijn baas uit te zwaaien.
Het werd laat. Om elf uur zat ik alleen op de veranda en probeerde Sander te bellen, maar tevergeefs. Angstig was ik, stel dat hij over de Amstel zou proberen te lopen, uit zou glijden en verdrinken in deze toestand?! Net toen ik de moed opgaf en mijn jas wilde aantrekken om hem te zoeken, ging de poort langzaam open. Max kwam aangelopen, en aan de riem hing Sander, half slapend maar veilig, door de hond naar huis gebracht. Toen Sander op de bank neerviel, ging Max naast me zitten en keek me aan met een blik die doorspekt was van zachte spot zoveel sarcasme had ik nog nooit in een hondenblik gezien.
Tot op de dag van vandaag plaag ik Sander ermee: dat onze hond Max hem die nacht gered heeft en veilig thuisgebracht alsof hij wist dat het mijn grootste angst was.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
