Claire slingerde over drie rijstroken, sneed een bus af en trapte hard op de rem voor het café.
“Weg, Lily! Nu!”
Ze greep haar handtas en de lunchbox (die ze eerder uit de kofferbak had gehaald). Ze renden naar binnen.
Het café was schemerig en rook naar energiedrankjes en muffe popcorn. Tientallen kinderen zaten in zitjes, hun gezichten verlicht door de blauwe gloed van beeldschermen.
Claire liep vastberaden naar de dichtstbijzijnde vrije computer. Ze gooide een briefje van twintig dollar naar de verbijsterde tiener die daar zat.
‘Ik heb deze computer nodig,’ hijgde ze. ‘Noodgeval.’
Het kind knipperde met zijn ogen. “Eh… oké, mevrouw.”
Claire ging zitten. Ze haalde de microSD-kaart uit het kauwgompakje en stopte hem in de sleuf.
De bestanden verschenen op het scherm.
Project Hades. Toxiciteitsrapporten. Betalingsregister – Bureau van de burgemeester.
Alles was er. Het bewijs dat Acheron de watervoorziening van de stad vergiftigde om geld te besparen op afvalverwerking. Het bewijs dat ze wisten dat het kinderen doodde.
Claires vinger zweefde boven de knop ‘E-mail’. Ze begon het e-mailadres van de FBI-agent in te typen.
Toen stopte ze.
Wat als de agent gehackt was? Wat als de e-mail onderschept was?
Ze keek naar de “Ga live”-knop op het socialemediadashboard dat de tiener open had laten staan.
Als ze het naar één persoon zou sturen, zou diegene het verhaal de nek om kunnen draaien.
Als ze het naar iedereen zou sturen, zouden ze de waarheid niet kunnen uitroeien.
Claire zette de webcam aan.
4. De uitzending.
Het kleine groene lampje op de monitor ging branden.
Claire haalde diep adem. Ze schoof haar haar uit haar gezicht. Ze keek in de lens.
‘Mijn naam is Claire Carter,’ zei ze, haar stem trillend maar met elk woord sterker wordend. ‘Mijn man is Ethan Carter. En op dit moment wordt hij gegijzeld op de 40e verdieping van Acheron Corp vanwege dit.’
Het aantal kijkers steeg. 10 kijkers. 50 kijkers.
Ze hield de geprinte documenten omhoog die Ethan in de broodtrommel had verstopt. Ze hield ze dicht bij de camera zodat de tekst leesbaar was.
“Dit zijn toxiciteitsrapporten,” zei ze. “Ze tonen aan dat Acheron Corp al vijf jaar kankerverwekkende stoffen van klasse A in het Green River Reservoir loost. Ze tonen aan dat de opeenhoping van leukemiegevallen op Washington Elementary geen toeval is. Het is moord.”
De reacties stroomden binnen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
