1. Het Trojaanse paard
De keuken rook naar aangebrande toast en een sluimerende spanning. Het was een dinsdagochtend in oktober, zo’n frisse, gewone dag die normaal gesproken niets dramatischer aankondigt dan een vergeten toestemmingsformulier of een file op de I-95.
Claire Carter stond bij het granieten kookeiland en klemde een spatel vast als een wapen. Haar man, Ethan, liep heen en weer door de keuken, zijn gepoetste nette schoenen tikten ritmisch op de houten vloer. Hij zweette. Niet op een glanzende, net als na het joggen, maar koud, klam zweet waardoor zijn lichtblauwe shirt aan zijn rug plakte.
‘Ethan, ga zitten,’ zei Claire, terwijl ze probeerde kalm te blijven. ‘Je maakt me nerveus. Drink je koffie.’
Ethan stopte. Hij keek haar aan, zijn ogen wijd open en getraumatiseerd, met donkere kringen onder zijn ogen die zijn huid ontsierden. Hij zag eruit als een man die al een week niet had geslapen.
‘Dat kan ik niet,’ fluisterde hij. ‘Ik moet Lily’s lunch klaarmaken.’
‘Ik heb het al ingepakt,’ zei Claire, terwijl ze naar de roze lunchbox met eenhoornmotief op het aanrecht wees. ‘Kalkoensandwich, appelschijfjes, pakje sap. Klaar.’
‘Nee!’ Ethan sprong naar de lunchbox en griste hem met een wanhoop die Claire deed schrikken van het aanrecht. ‘Ik moet het doen. Ik heb haar een speciale traktatie beloofd. Voor het schoolreisje.’
‘Het museumbezoek?’ Claire fronste haar wenkbrauwen. ‘Ethan, je gedraagt je vreemd. Is alles in orde in Acheron?’
Acheron Corp was het enorme chemische conglomeraat waar Ethan werkte als senior milieuanalist. Het was een goede baan, een stabiele baan, waarmee ze hun hypotheek in de buitenwijk en het schoolgeld voor Lily konden betalen. Maar de laatste tijd kwam Ethan laat thuis, schrok hij van alle schaduwen en deed hij de deur van zijn thuiskantoor op slot.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
