‘Gewoon een boterham met pindakaas,’ loog ze, haar stem trillend. ‘Waarom?’
Sterling glimlachte. Het was een angstaanjagende grijns met brede tanden.
‘Controleer de rugzak van het kind,’ beval hij de bewakers. ‘En controleer de handtas van de vrouw.’
3. De ontsnapping.
De sfeer in de kamer veranderde onmiddellijk. De schijn van beleefdheid verdween als sneeuw voor de zon.
Een van de bewakers liep naar Lily toe. De andere bukte zich om Claires handtas te pakken.
Claires gedachten raasden door haar hoofd. Ze had nog maar seconden.
“Raak haar niet aan!” gilde Claire, terwijl ze zich tussen de bewaker en Lily wierp.
‘Mevrouw Carter, ga opzij,’ gromde de bewaker, terwijl hij naar haar arm greep.
Claire deinsde niet terug. Ze deed het enige wat ze kon bedenken.
Ze griste een keramische mok hete koffie van Ethans bureau – met de tekst “Beste papa ter wereld” – en gooide de kokende vloeistof recht in het gezicht van de bewaker.
“Aaargh!” schreeuwde de bewaker, terwijl hij zijn ogen vastgreep en blindelings achteruit strompelde.
In de chaos gooide Ethan zich opzij, waardoor zijn stoel omviel en hij tegen de benen van de tweede bewaker botste, die daardoor op de grond viel.
“Ren, Claire!” schreeuwde Ethan vanaf de vloer, terwijl hij zich losrukte uit zijn boeien. “Ga naar de hut! Denk aan onze trouwdag!”
De blokhut. Hun jubileumreis naar de Poconos. Ze hadden een reservesleutel verstopt onder een losse steen bij de veranda. Het was een code. Ga naar buiten. Verstop je.
Claire greep Lily’s hand en haar tas. Ze keek niet om en rende de deur uit.
“Sluit het gebouw af!” riep Sterling achter haar aan. “Niemand mag naar buiten! Pak die vrouw!”
Claire rende. Ze schopte haar hakken uit en rende op blote voeten over het zachte tapijt in de gang. Ze bereikte de deur van het trappenhuis net toen de lift met een piepje openging en er nog meer bewakers tevoorschijn kwamen.
“Hé! Stop!”
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
