Ik heb fouten gemaakt in mijn leven, maar de grootste vergissing leeft nog steeds naast me en ik weet niet wat ik moet doen. Ik was 25 jaar toen ik trouwde met een man genaamd Bastiaan. Hij was twee jaar ouder dan ik. In die tijd leek hij haast een soort prins op een wit paard.
Hij gaf me telkens bloemen, cadeautjes, tilde mijn zware tassen voor me, we maakten bijna nooit ruzie en we konden elk probleem kalm bespreken. We hadden nooit samengewoond voordat we trouwden. Zowel hij als ik vonden samenwonen wat losbandig, en dus deden we dat niet. We stapten gewoon in het huwelijksbootje. Mijn ouders gaven ons geld voor de bruiloft, maar dat bedrag was lang niet genoeg om een eigen huis te kopen. Huren trok me nietwaarom zou je iemand anders rijk maken en altijd moeten horen hoe je leeft? Kortom, de moeder van Bastiaan stelde voor dat we bij haar introkken. Ze had een appartement in Utrecht met twee kamers, verveelde zich toch, en er was genoeg ruimte. Waarom zouden we daar niet gaan wonen?
Ik stemde eigenlijk vrij snel toe. Bastiaans moeder leek een sympathieke vrouw, dus vond ik het niet moeilijk om met haar op te schieten. Maar zodra ik met Bastiaan trouwde en bij mijn schoonmoeder introk, ontdekte ik heel wat meer over mijn man. Zijn moeder zag hem nog steeds als een jongetje. Toen hij bij haar woonde, deed hij namelijk helemaal niks in huis. Tot het punt dat zij zelfs zijn onderbroeken en sokken wasteeen volwassen vent! Je kunt toch niet zeggen dat dat normaal is.
Alles wat Bastiaan deed was naar zijn werk gaan en zijn eigen dingen regelen. Het is toch gek dat zodra we samenwonen, alles op mijn schouders terechtkomt? Ineens moest ik voor iedereen koken, schoonmaken, wassen, strijken. Had ik daar behoefte aan? Mijn schoonmoeder bemoeide zich niet met mij en kwam nooit de keuken in als ik kookte. Maar het feit dat ze zelfs niet mee wilde helpen, gaf me het gevoel dat ik daar was om te dienen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
