En Geertje stond bij haar keukenraam, glimlachend en wachtend.
Ik besloot dat het leven niets is om te verstoppen. De volgende ochtend keerde ik terug naar Zwolle en vertelde Marieke de waarheid, zonder omwegen. Ze huilde eerst, maar later lachte ze een droevige, bevrijdende lach. Misschien ben ik dan eindelijk vrij om weer te dromen, zei ze.
Toen de lente kwam, bloeiden de margrieten opnieuw, en ik begreep: liefde is nooit perfect, maar soms brengt ze je naar huis, zelfs als dat huis een wit huisje is aan de IJssel waar de wind en de wereld er gewoon mogen zijn.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
