Marieke heeft nog geen idee. Ik kan het haar niet vertellen, het lijkt alsof mijn stem vastzit in een soort mist. Het voelt vreemd: alles is tegelijk dichtbij en ver weg, alsof we door water bewegen. Wat moet ik doen? Mijn handen voelen zwaar en licht tegelijk, en de toekomst wiegt zachtjes als een bootje op het IJsselmeerOp een vrijdagmiddag, terwijl de zon tussen de bladeren speelde, zat ik op een bankje naast de oude eik achter Geertjes huis. De wind gooide de geur van stroopwafels door het open raam, en het voelde alsof het leven voor het eerst weer zacht was.
Die avond belde Bas onverwacht. Zijn stem klonk warm, niet oordelend, gewoon bezorgd vaderlijk, op zijn eigen manier. Papa, je klinkt zo anders de laatste tijd. Is alles goed? vroeg hij. Mijn gedachten raakten in de war, maar ineens voelde ik een rust die ik al jaren niet had gekend. Misschien was dit het moment. Misschien was liefde niet meer iets dat je aan je gezin verschuldigd bent, maar ook iets dat je aan jezelf mag schenken.
Ik nam een diepe ademhaling en vertelde Bas alles: over het huisje, de wilde margrieten, mijn eenzaamheid, mijn verlangen, en over Geertje. Er viel een lange stilte, die ik liet duren voor het eerst durfde ik dát: gewoon er zijn, eerlijk. Tenslotte zei Bas zacht: Ik vind het verdrietig, maar ik wil alleen maar dat je gelukkig bent, papa.
Die nacht, terwijl ik door het dorp wandelde onder een hemel vol sterren, voelde ik dat ik niet langer hoefde te kiezen tussen schuld en verlangen. De rivier glinsterde in het maanlicht, als een lint dat alles verbindt: verleden, toekomst, en nu. Ik stelde me voor dat Marieke daar ook liep, in haar eigen wereld, misschien met een roman onder haar arm, misschien vrede vindend op haar eigen manier.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
