Vanmorgen tilde ik de toilethoes op en liep vast. Eerst dacht ik dat het maar een voorwerp was, totdat het begon te bewegen.

Vanmorgen begon net als iedereen. Ik ging naar de wc om mijn gezicht te wassen, half in slaap, denkend aan het ontbijt. Maar zodra ik de toiletbar optilde, kon ik niet ademen. Er lag iets donkers op de bodem van het toilet.

Eerst dacht ik dat er iets was gevallen: een borstel, een flessendop, wie weet? Maar toen... verhuisde hij.

Ik zat vast. Een paar seconden lang staarde ik, proberend uit te zoeken wat ik zag. De beweging was traag, bijna sierlijk, alsof iets zachtjes onder water duwde. En toen besefte ik: wat ik zag was helemaal geen object.

Terwijl het oppervlak kabbelde, zag ik donkere, glanzende schubben. Toen besefte ik dat er een slang in mijn toilet was.

Mijn hart nam een sprong. Ik knapte de wc-bril, maakte me doodsbang dat hij eruit zou komen, en pakte mijn kinderen zonder erover na te denken. Ik rende naar buiten en liet de deur wijd open.

Ga verder naar de volgende pagina