‘Braaf meisje.’ Ethan kuste haar op haar voorhoofd, maar bleef net iets te lang hangen. Daarna stond hij op en pakte zijn aktentas. Hij keek Claire aan.
‘Ik hou van je,’ zei hij. De woorden waren zwaar, beladen met een definitieve toon die Claire kippenvel bezorgde.
“Ethan…”
‘Ik moet gaan,’ onderbrak hij, terwijl hij zich naar de deur omdraaide. ‘Ik heb een afspraak met Sterling. Vroeg.’
Hij was al weg voordat ze kon vragen waarom hij geen stropdas droeg.
Twee uur later was Claire de was aan het opvouwen toen haar telefoon ging. Het was school.
“Mevrouw Carter? U spreekt met directeur Meyers. De bus voor het schoolreisje… die moest terugkeren.”
Claires hart stond stil. “Een ongeluk?”
‘Nee, geen ongeluk,’ verzekerde de directeur haar. ‘Er ging een onderhoudslampje branden. Waarschijnlijk een defecte sensor. Maar we kunnen geen risico nemen. De kinderen zijn weer op school. Kun je Lily komen ophalen? Ze is een beetje… overstuur.’
Claire reed in recordtijd naar school. Bij aankomst trof ze Lily aan in de ziekenboeg, haar roze brooddoos tegen haar borst geklemd, met tranen over haar wangen.
‘Hé, schatje,’ zei Claire liefkozend, terwijl ze naar haar toe snelde. ‘Het is oké. We kunnen een andere dag naar het museum gaan.’
‘Het is niet het museum!’ snikte Lily. ‘Het is papa’s spel. De thermoskan maakte een eng geluid.’
‘Een eng geluid?’ Claire fronste haar wenkbrauwen.
Ze pakte de lunchbox. Die voelde zwaarder aan dan normaal. Ze ritste hem open.
Binnenin trilde de thermosfles.
Claire hield haar adem in. Ze draaide de dop eraf. Er zat geen sap meer in. De thermosfles was helemaal leeg.
In de lege metalen cilinder lag een waterdicht zakje met een MicroSD-kaart en een verfrommeld servetje vol met Ethans onsamenhangende, paniekerige handschrift.
Claire trok het servet eruit, haar handen trilden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
