‘Ga weg, jochie,’ gromde de boef.
‘Nee, ga weg!’ riep een ander meisje. ‘Vergiftig je ons water?’
De sfeer in de ruimte sloeg om. Het was niet zomaar een café meer. Het was een menigte. En ze waren boos.
‘Wegwezen!’ riep iemand, terwijl hij een blikje frisdrank gooide. Het raakte de boef in de borst.
“Bel de politie!” riep een ander.
De boeven keken naar de muur vol telefoons, de livestream die hun gezichten aan de hele wereld liet zien. Ze beseften dat ze het element van geheimhouding kwijt waren. Ze waren ontmaskerd.
In de verte loeiden sirenes. Echte politiesirenes. Heel veel sirenes.
Claire zakte achterover in haar stoel en zag het aantal weergaven de 50.000 passeren. Ze trok Lily op haar schoot.
‘We hebben het gedaan, schatje,’ fluisterde ze. ‘We hebben genoeg lawaai gemaakt.’
5. Het SWAT-team.
Het volgende uur was een wervelwind van flitsende lichten en geschreeuw.
De politie was als eerste ter plaatse en omsingelde het café. Maar vanwege de livestream konden ze Claire niet zomaar arresteren. Iedereen keek mee. Ze moesten haar beschermen.
‘Mevrouw Carter? Ik ben sergeant Miller,’ zei een agent in uniform, terwijl hij zijn handen zichtbaar hield. ‘We zijn hier om te helpen. De FBI is momenteel onderweg naar Acheron Corp.’
Claire gaf hem de MicroSD-kaart. “Raak hem niet kwijt,” zei ze. “Anders ga ik weer live.”
Tegelijkertijd flitsten op de nieuwsschermen in het café rode banners met breaking news.
FBI valt ACHERON-hoofdkantoor binnen. CEO STERLING in hechtenis.
Luchtfoto’s toonden SWAT-teams die de lobby van de toren binnendrongen. Daarop was te zien hoe Sterling geboeid en met een jas over zijn hoofd naar buiten werd geleid.
En toen, een shot waardoor Claire in tranen uitbarstte van opluchting.
Ethan werd op een brancard weggereden. Hij zag er gehavend uit, zijn arm zat in een mitella en zijn gezicht was opgezwollen. Maar hij was bij bewustzijn. Hij stak zwakjes zijn duim omhoog naar de camera’s.
Twee uur later, op het politiebureau.
Claire zat in een privé wachtkamer, met Lily slapend op haar schoot. De deur ging open.
Ethan kwam binnen. Hij hinkte en werd begeleid door een ambulancebroeder.
Claire schoof Lily voorzichtig op de bank en rende naar hem toe. Ze begroef haar gezicht in zijn borst en rook de geur van ontsmettingsmiddel, bloed en zweet.
‘Ben je live gegaan?’ fluisterde Ethan, terwijl een pijnlijke lach hem ontglipte en hij haar met zijn goede arm omhelsde. ‘Ik zei toch dat je naar de hut moest gaan. Ik zei toch dat je je moest verstoppen.’
‘Er is geen wifi in de hut,’ zei Claire, terwijl ze een stap achteruit deed om naar zijn gehavende gezicht te kijken. Ze volgde met haar duim de lijn van de scheur in zijn lip. ‘En ik wilde ervoor zorgen dat ze dit niet onder het tapijt konden vegen. Je verstoppen maakt je een slachtoffer, Ethan. Vechten maakt je een bedreiging.’
Ethan keek haar vol ontzag aan. Hij besefte dat hij niet zomaar een vrouw had. Hij had een partner.
‘Het spijt me dat ik je hierin heb meegesleept,’ zei hij. ‘Het spijt me dat ik Lily in gevaar heb gebracht.’
‘Je hebt gedaan wat je moest doen,’ zei Claire vastberaden. ‘Je hebt die kinderen gered. Je bent een held.’
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
