Mijn vader wordt 99… 9 mei… Sinds 1922… Zo is het gegaan…
Op de avond voor zijn verjaardag en het feest zeg ik tegen hem: “Papa, laat me je wassen.” Hij strekt meteen zijn handen naar me uit: “Kom maar, jongen.” Mijn vader loopt al drie jaar niet meer. Helemaal niet. Hij ligt… Maar het is zo fijn dat hij er nog steeds is. Nee, ik zei het verkeerd: het is fijn dat ik er ben voor hem. Je kunt je niet voorstellen hoe gelukkig het is om op 57-jarige leeftijd je nog steeds de jongste te voelen, de “zoon van papa”. Wat ben ik gelukkig!
Ik til hem voorzichtig op… Draag hem naar de badkamer. Daar zet ik hem neer op een speciale bank die ik voor hem heb gekocht, en help hem zich uit te kleden.
Mijn vader is nog steeds krachtig! Zijn huid is wit als papier, mager, maar op zijn borst krullen nog steeds de grijze haren. En op zijn hoofd heeft hij sneeuwwitte haren die doen denken aan de halmen van steppegras. Ik heb nooit steppegras gezien, maar ik stel me voor dat het zo moet voelen als de haren van mijn vader: zacht, droog en warm. En jong, ondanks het wit.
Ik was zijn hoofd. Hij zit geduldig. En ik voel met mijn vingers wat hij denkt. Hij denkt na. Oh, hoe hou ik van de momenten dat we zo samen zijn en niemand ons stoort, dat we gewoon samen zijn. Vader en zoon. Samen. En ik wacht op zijn verhalen. Over het leven. Of over de dood. Hij heeft veel gezien in bijna honderd jaar.
Ik weet, ik voel dat hij vandaag met me over de oorlog zal praten, omdat mijn vader een soldaat was. Hij is een krijger…
— Weet je, ik heb een man gedood, in 1943, bij Koersk…
— Maar dat was oorlog, papa, je kon niet anders…
— Ik zeg je: ik heb een man gedood. Mijn vriend, Sjerjoesja Stepanov…
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
