In de eerste jaren van ons huwelijk leefden we gewoon samen, alles was in orde! vertelt Marijke, 28 jaar. We werkten allebei hard, spaarden elke eurocent voor het huis dat we wilden kopen in Utrecht. We hadden geen gedoe met eten. Mijn man at wat er op tafel kwam! Ik maakte het mezelf makkelijk, kocht een snelkookpan, kookte snel en simpel havermout, stamppot, soepjes, er werd nooit geklaagd. Soms droomde mijn man hardop van iets speciaals…
Wat voor iets speciaals dan?
Pannenkoeken met gehaktvulling, of koude erwtensoep, of gevulde koeken zoals Oma vroeger maakte. Hij is gek op die ingewikkelde gerechten waarvoor je eerst moet koken, dan laten afkoelen, zeven, het deeg maken, weer koken, fijnsnijden dat betekent een hele dag in de keuken, pff… En kant-en-klare dingen? Nee! Het moet echt huisgemaakt zijn.
Wanneer begon hij daar zon trek in te krijgen?
Bijna twee jaar nadat ik met zwangerschapsverlof ging… Eerlijk gezegd hou ik niet van koken. Maar ik doe het altijd. Mijn man werkt de hele dag op kantoor, verdient voor ons gezin. Dus hij komt s avonds thuis en er staat altijd warm eten klaar. Geen pasta met worst, maar gewoon simpele dingen: aardappels met vlees, kip, soep, hutspot, salade. En toch moppert hij: je hebt de hele dag thuis, je kunt best eens zelf het deeg maken, kroketten, of gevulde koolrolletjes…
Ja, zwangerschapsverlof dat betekent volgens veel mannen zeeën van tijd, het kind vergeten ze soms voor het gemak…
Maar het ligt niet aan het kind! Onze dochter is een zonnestraaltje, rustig, makkelijk. Je zet haar naast je in de keuken, geeft een stukje deeg, die blijft daar zo lang als nodig. We zingen liedjes, vertellen verhaaltjes. Het kind stoort me niet! Maar ik heb geen zin om uren met die gekkenwerk bezig te zijn. En bovendien eet ik die dingen zelf niet! Ik eet minder vlees, laat bloem helemaal staan. Ga ik nou kroketjes maken alleen voor mijn man? Is dat niet te veel gevraagd?
Marijke en haar man leven prettig: hij komt snel uit Den Haag thuis, nooit vertraagd, gaat één keer per jaar naar een bedrijfsfeest en zelfs dan niet lang. Hij helpt met hun dochter, speelt, baddert, en wandelt met haar.
Maar één probleem: de laatste tijd vraagt hij steeds om zoute haring of stoofpot. Vorige week hebben ze er zelfs stevig ruzie over gehad, en spraken ze elkaar dagen niet.
Mijn man snapt oprecht niet dat dit lastig is: deeg maken, een serie pannenkoeken bakken, met gehakt vullen? Hij is beledigd omdat hij denkt dat zijn vrouw alleen maar simpele dingen maakt, zonder moeite. Hij mist het verrassende, het warme gebaar…
Het valt me zwaar! klaagt Marijke. Eerst vlees, dan deeg, dan pannenkoeken, vulling… Ik eet dat niet, dus moet ik voor mezelf en onze dochter weer iets anders maken!
Marijke denkt dat tegenwoordig niemand meer gevulde koeken, koude erwtensoep of gevulde kolen maakt misschien één keer per jaar, met Kerst of Oud & Nieuw. De jonge generatie doet geen moeite voor zon uitgebreide maaltijd. In het dagelijks leven moet het makkelijk zijn. En als je echt trek hebt in iets speciaals, kun je het bestellen, maar ja, dat is geen goedkope grap met een huis en een kind en een hypotheek.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
