Er is inmiddels een jaar verstreken sinds de geboorte van onze eerste dochter. Een hele happening voor de familie, dus besloten mijn schoonouders groots uit te pakken: ze boden ons hun flat aan als cadeau. Klinkt als de jackpot, nietwaar? Maar mijn hart verlangde toch stiekem terug naar ons kleine, knusse huurappartementje, en ik geef eerlijk toe dat mijn schoonouders daar een beetje schuld aan hebben.
Direct na onze bruiloft namen mijn man, Martijn, en ik genoegen met een piepklein huurhuisje in Utrecht. We werkten ons allebei een slag in de rondte en betaalden trouw de huur in euros, met de hoop ooit een echt huis te kunnen huren, misschien wel met een tuin je weet wel, typisch Nederlands. Plotsklaps bleek ik zwanger te zijn. Aan kinderen dachten we eigenlijk pas over een paar jaar, maar ja, het leven stuurt geen agenda-uitnodigingen. Zodoende waren Martijns ouders in de wolken dat ze opa en oma werden, en ze wilden natuurlijk hun kleinkind de béste start geven die in hun macht lag.
Met echte Hollandse daadkracht kochten mijn schoonouders een huisje buiten het dorp voor zichzelf en staken hun oude ruime appartement met twee slaapkamers aan ons toe. En met hollandse rijkdom bedoel ik vooral: ze gaven het appartement een frisse schilderbeurt en sleepten al onze Ikea-spullen naar binnen. We waren dankbaar echt al had niemand ons iets gevraagd over behang of keukenkastjes. Maar goed, je kijkt een gegeven paard niet in de bek. We verhuisden vol goede moed, onwetend dat het best wel eh, ingewikkeld zou worden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
