Onder de munten, gewikkeld in meerdere lagen beschermend doek, lag een viool. Het hout was donker en gepolijst, en gloeide met een diepe, amberkleurige resonantie, zelfs in het schemerige licht van de opslagruimte. Het leek misplaatst te midden van de verrotting in de ruimte, een kunstwerk verborgen in een graf van rommel. Ze droegen de koffer naar het Civic Center alsof hij van glas was.

Een bezoek aan een lokale antiekhandelaar, Denise, zorgde voor de eerste schok. De munten waren zeldzame Amerikaanse gouden munten, sommige met munttekens die ze zeer gewild maakten bij verzamelaars. Eén enkele munt werd geschat op een waarde van enkele duizenden dollars. Maar het was de viool die hun leven werkelijk een andere wending gaf. Een gespecialiseerde taxateur, meneer Halpern, behandelde het instrument met trillend respect. Het was een handgemaakte Italiaanse viool uit 1923. De waarde die hij noemde, was genoeg om een ​​einde te maken aan hun dakloosheid.

Die nacht, in de stilte van hun tijdelijke onderkomen, voelde Alicia niet de euforie van de overwinning die ze verwachtte. In plaats daarvan voelde ze een overweldigend schuldgevoel. Dit was geen loterijwinst; het waren de overblijfselen van een mensenleven. Ze begon de leren dagboeken te lezen die in de kofferbak waren gevonden. Ze behoorden toe aan Leonard Whitaker, een Italiaanse immigrant die zijn ziel in zijn muziek had gelegd. De dagboeken beschreven zijn aankomst in Amerika, zijn liefde voor een vrouw genaamd Clara, en de verwoestende medische kosten die hem uiteindelijk zijn huis hadden ontnomen. Zijn laatste aantekening was een hartverscheurende: « Ik hoop dat degene die dit vindt weet dat muziek het enige is wat ik ooit echt bezat. »

De volgende ochtend nam Alicia een besluit dat haar kinderen maar niet konden begrijpen. Ze kondigde aan dat ze de viool niet zouden verkopen. ‘Dit betekende iets voor iemand,’ zei ze, terwijl ze knielde zodat ze hun verwarde blikken kon aankijken. ‘We gaan zijn leven niet zomaar te gelde maken. We gaan het eren.’