Vera twijfelde, maar stemde toe.
Op de afgesproken dag kwam ze met haar man naar de kliniek. Hij bleef in de gang, zij ging op trillende benen naar binnen. De arts controleerde het hartje van het kind — het klopte veel te snel.
— We wachten even, — besloot ze. — We geven magnesium.
Vera kreeg de injectie en moest weer even de gang op.
Na een tijdje werd ze teruggeroepen. Het hartje was gekalmeerd — maar nu lag het kind met de rug naar voren. Zo kon de punctie niet doorgaan.
— We wachten nog even, — zei de arts. — Misschien draait het zich.
De derde keer was het raak: het kindje draaide zich om, het hartje klopte rustig.
Ze ontsmetten haar buik.
Het was warm, het raam stond open voor wat frisse lucht. Op het moment dat de verpleegkundige de instrumenten wilde aanpakken, vloog er plotseling een duif naar binnen. In paniek fladderde hij door de kamer, botste tegen mensen, muren. De verpleegkundige schrok en liet het metalen bakje vallen — de instrumenten rolden over de vloer.
Vera werd weer naar de gang gestuurd, om te wachten tot ze een nieuwe set klaar hadden, en de duif weer buiten was.
— Wat gebeurt daarbinnen? — vroeg haar man bezorgd.
— Een duif. Die zorgde voor een complete chaos.
— Vera… dat is geen toeval.
We gaan naar huis.
En dat deden ze.
Op haar tijd bracht Vera een meisje ter wereld.
Ze is nu tien jaar oud.
Licht haar, mooi, een kleine deugniet.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
