“Zwangerschap van vijf à zes weken,” zei de arts, wierp het instrument in het metalen bakje en trok haar rubberen handschoenen uit. ⚘
— Gaat u het kind houden?
Vera zei niets.
Tweeënveertig jaar oud, een vierde kind — een kind dat ze absoluut niet gepland had. Het geld was krap, ze kwamen amper rond van loon tot loon.
De oudsten zaten nog op school, de jongste moest nog beginnen — ze had een jurkje nodig, een blouse, een nieuwe schooltas… en dan nog alle schriften en boeken.
En dan nu dit ‘cadeautje’.
“Ik overleg wel met mijn man,” besloot ze. “Kijken wat hij zegt.”
— Ik ben bij de dokter geweest, — zei Vera tijdens het avondeten.
— Ik ben zwanger. Zes weken.
Haar man stopte met kauwen en legde zijn vork neer.
— Ach ja… dan gaan we ervoor. Twee jongens, twee meisjes — een mooi stel compleet.
— Compleet? En waarvan moeten we leven?
Ze somde alles op — de behoeften van de oudsten, de kosten voor de jongste. En hoe meer ze praatte, hoe zekerder ze wist: bevallen op deze leeftijd, in deze omstandigheden, was gewoon waanzin.
— Ik laat onderzoeken doen voor een abortus.
Toen alle analyses achter de rug waren, voelde Vera zich verslagen.
Het deed haar pijn, de gedachte aan het kleine wezentje dat in haar groeide.
Vast een meisje… licht haar, mooi, een klein deugnietje.
Naar de kliniek nam ze de tram — vol, benauwd. Ze viel bijna uit het voertuig. Toen viel er iets van haar schouder: een riempje. Eerst begreep ze niet wat het was, tot ze het uitriep — het was het hengsel van haar handtas.
Zakrollers hadden het afgesneden en haar tas meegenomen.
Met al haar geld, en de testresultaten.
Er zat niets anders op dan naar huis te gaan. Sommige tests moest ze opnieuw laten doen, andere kon ze gelukkig reconstrueren.
De tweede keer, bij het uitstappen uit de bus, viel ze en verstuikte haar enkel.
“De derde keer breek ik vast mijn nek,” dacht ze bijgelovig. En toen wist ze het ineens zeker: dit kind zou geboren worden. En ze werd kalm.
De zwangerschap verliep goed, en Vera wist al dat het een meisje zou zijn.
Tot de tweede echo als donderslag bij heldere hemel kwam: de arts vermoedde het syndroom van Down.
— U moet een vruchtwaterpunctie laten doen, — zei de arts, terwijl ze het formulier invulde.
— Maar ik moet u waarschuwen: het is risicovol. Er is kans op een miskraam of infectie.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
