Terwijl ze in de kleine woonkamer zaten, vertelde Rosa openhartig over haar leven: de dromen die ze ooit had gehad en de moeilijkheden waarmee ze elke dag te maken kreeg. Leonardo luisterde, elk woord nestelde zich diep in zijn hoofd.
Maar toen veranderde haar uitdrukking en voelde hij een diepere pijn.
« Rosa… wat scheelt er nou echt? » vroeg hij zachtjes.
Ze aarzelde voordat de waarheid aan het licht zou komen.
« Mijn moeder is erg ziek. Ik kan de behandelingen niet meer betalen. Elke dag voelt als een strijd, en ik ben… moe. »
Haar stem brak. Leonardo voelde zijn borst samentrekken. De vrouw die altijd onwrikbaar had geleken, brak stilletjes, zonder iemand om hulp te vragen.
Zonder na te denken stond hij op en omhelsde haar. Op dat moment was ze niet langer slechts een werkneemster voor hem – ze werd iemand wiens moed hem nederig maakte.
Na die dag kon Leonardo niet meer weg. Hij begon Rosa te steunen waar hij maar kon – financieel, emotioneel en praktisch. Hij kwam vaak langs, hielp bij de zorg voor haar moeder en ontdekte een wereld die hij veel te lang had genegeerd.
Hun band werd sterker. Rosa keek voorbij de zakenman en vond een man die vriendelijk was; Leonardo zag in Rosa een kracht die hem inspireerde.
Op een middag, terwijl ze medische documenten doornamen, vond hij een oud fotoalbum vol foto’s van Rosa’s jeugd. Op één pagina stond een foto van haar jonge moeder, haar glimlach stralend en warm.
« Wie is zij? » vroeg Leonardo.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
