Ze zijn te jong om te trouwen
Het meisje was vijf jaar oud toen ze naar het altaar werd gebracht. Iedereen begreep dat het slechts een formaliteit was. De bruidegom – drie jaar ouder – was een tenger, ziekelijk jongetje. Zijn voogd hield hem stevig bij de hand, maar het leek erop dat de jonge graaf Ralph Stafford elk moment in huilen kon uitbarsten. Toen het meisje zijn vochtige ogen zag, fronste ook zij haar gezichtje…
De kinderen barstten in tranen uit vlak voor de ceremonie, terwijl hun adellijke ouders de priester ongeduldig gebaarden – sneller, sneller! Niemand op 1 november 1344 trok zich iets aan van het feit dat de kinderen veel te jong waren om te trouwen. Mathildes haar was zo glad en glanzend alsof het van goud was gegoten. Ze was zelf een gouden meisje – verwant aan het regerende Engelse huis van de Plantagenets, erfgename van enorme landgoederen en een dozijn kastelen… Haar vader had slechts twee dochters en kreeg nooit een zoon. Daarom besloot men de meisjes vroeg uit te huwelijken. Je wist maar nooit! Engeland en Frankrijk waren verwikkeld in oorlog, honderden ridders staken regelmatig het Kanaal over om de buren aan te vallen.
“Ik zal pas gerust zijn als mijn dochters onder de bescherming staan van edele echtgenoten,” zei de hertog van Lancaster vastberaden.
Eerlijk gezegd zou graaf Ralph Stafford niemand hebben kunnen beschermen: hij was zelf nog een kind. Maar hij had machtige verwanten. En al vanaf zijn derde werd hij beschouwd als erfgenaam van een enorm landgoed. Door te trouwen met de oudste dochter van de hertog van Lancaster, werd de jonge graaf Ralph in één klap een van de rijkste mannen van het koninkrijk. De onderhandelingen tussen de families begonnen in 1343 en duurden iets minder dan een jaar. En zo werd de bruiloft vastgesteld op 1 november… In Westminster, in het bijzijn van de koning en de koningin, werden de kinderen naar het altaar geleid. En zij, bang voor het grote aantal hooggeplaatste gasten, de herrie en de drukte, barstten in tranen uit – voor ieders ogen!
“Een slecht voorteken,” mompelde de hertog van Lancaster.
“Ach, kom nou toch!” antwoordde zijn nicht geërgerd. “Het zijn slechts kinderen!”
De priester sprak ondertussen gehaast de woorden van de ceremonie uit en probeerde niet naar de huilende kinderen te kijken. Boven hun hoofd zweefden de ringen, en de zaal vulde zich met een fluisterend gemompel. De ceremonie duurde slechts enkele minuten, maar voor Mathilde en Ralph leek het een eeuwigheid.
Toen het eindelijk voorbij was en de edele gasten zich begonnen te verspreiden, werd de bruid snel naar haar kindermeisje gebracht. Het meisje hijgde zacht, kroop tegen de jurk van haar verzorgster aan en fluisterde steeds opnieuw:
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
