De kersenjam zag er perfect uit – dik, helder, met een diepe, rijke kleur. Jekaterina veegde zorgvuldig de rand van de pot schoon, draaide het deksel stevig dicht en zette hem in een tas, waar al twee andere potjes jam in lagen, samen met huisgemaakte pasteitjes en een doos goede thee. Niet veel, maar ze kwam tenminste niet met lege handen.

‘Katja, ben je klaar?’ Andrej keek even de keuken in. Hij was al aangekleed, had de sleutels in zijn hand en wiebelde ongeduldig van het ene been op het andere. ‘De taxi is er over een paar minuten.’

‘Bijna,’ glimlachte ze, terwijl ze haar zenuwen verborg achter een vriendelijke toon. ‘Denk je dat je moeder de jam lekker zal vinden?’

‘Ach, dat is allemaal niet nodig,’ wuifde hij het weg. ‘Maman zal ons ook zonder cadeautjes hartelijk ontvangen.’

Makkelijk praten. Voor zijn moeder was hij de oogappel, haar unieke en onvervangbare zoon.
Maar voor haar – de schoondochter die ze slechts één keer had ontmoet, op de bruiloft drie maanden geleden – betekende dit bezoek een eerste echte beproeving: hoe zou ze ontvangen worden in het huis van haar man?

‘Ik wil een goede indruk maken,’ zei Jekaterina terwijl ze haar jas aantrok.

‘Je overdrijft echt,’ grinnikte Andrej. ‘Mam is een eenvoudige vrouw. Dit is geen koninklijk bezoek.’

Eenvoudig… misschien. Maar Tamara Viktorovna werkte als adjunct-directrice op een school en was op de bruiloft zo stijlvol gekleed dat ze op een societyvrouw leek. En ze stelde gerichte vragen – bijvoorbeeld wie de ouders van de bruid waren en waar ze werkten.

‘Heb je alles ingepakt?’ vroeg Andrej terwijl hij zijn vrouw hielp haar vest dicht te knopen. ‘We blijven tenslotte twee weken weg.’

‘Ja, alles zit erin.’

De taxi bracht hen naar het station, waarna een treinrit van twee uur hen naar het kleine stadje bracht waar Andrej zijn jeugd had doorgebracht. Zijn moeder en jongere zus woonden er nog steeds.

‘Androesjenka!’ riep Tamara Viktorovna verheugd toen ze van de trein stapten. Ze stond op het perron, keurig gekleed in een nette jurk, haar kapsel perfect verzorgd. Ze zag er zeker tien jaar jonger uit dan ze werkelijk was.

Ze omhelsde haar zoon en begroette de schoondochter hartelijk maar gereserveerd:
‘Hallo Katja. Hopelijk was de reis niet te vermoeiend?’

‘Nee hoor, alles ging goed, bedankt,’ glimlachte Jekaterina terwijl ze haar tas aanreikte. ‘Ik heb wat huisgemaakte jam en pasteitjes meegenomen. En goede thee.’

‘O, dat had echt niet gehoeven,’ zei Tamara terwijl ze de tas met twee vingers vastpakte, alsof die haar zou kunnen bevlekken. ‘We hebben al van alles klaargemaakt voor het diner.’

Het huis van Tamara Viktorovna bleek een ruim, verzorgd herenhuis in een rustige straat. Binnen was het onberispelijk schoon, met lichte behangkleuren, massief houten meubels en overal familiefoto’s: Andrej als kind, Natasha in schooluniform, gezamenlijke kiekjes bij de kerstboom.

‘Jij slaapt in de logeerkamer, Katinka,’ zei Tamara terwijl ze het huis liet zien. ‘En Androesja natuurlijk in zijn eigen kamer. Wij hechten hier aan tradities.’

Jekaterina keek vragend naar haar man. Die haalde enkel zijn schouders op:

‘Mam, we zijn getrouwd, weet je nog.’

‘Dat weet ik, lieverd,’ glimlachte Tamara slechts met haar lippen. ‘Maar in mijn huis gelden mijn regels. Niet boos zijn, Katja. Het is maar voor twee weken.’

‘Natuurlijk, geen probleem,’ haastte ze zich te zeggen.

Het diner werd genuttigd in het gezelschap van Natasha – een miniatuurversie van haar moeder, met dezelfde scherpe ogen en licht samengeknepen lippen. Het gesprek verliep stroef.

Jekaterina vertelde over haar werk in de bibliotheek, over haar plannen, maar voelde constant de bijna beoordelende blikken op zich gericht.

‘En waar zijn je ouders nu?’ vroeg Tamara terwijl ze thee schonk.

‘Op zakenreis. Papa is vaak onderweg.’

‘Oh ja? Wat doet hij precies?’

‘Hij… werkt bij de overheid.’

‘Bij welke overheid?’

‘De regionale.’

‘Ach zo!’ Tamara wierp een snelle blik op haar dochter. ‘En wat is zijn functie daar?’

‘Adviseur.’

‘Gewoon adviseur? Of op een specifiek gebied?’

‘Mam, hou nou op met dat ondervragen,’ mengde Andrej zich in het gesprek. ‘Katja’s vader werkt bij de regionale overheid. Hij is een fatsoenlijk man, dat heb ik je toch verteld?’

‘Ik stel gewoon wat vragen, jongen,’ antwoordde Tamara zacht maar vasthoudend. ‘Ik wil onze nieuwe familielid wat beter leren kennen.’

De eerste dag verliep in gespannen beleefdheid. De tweede begon met een verzoek om te helpen met schoonmaken.

‘Laat maar eens zien wat een jonge huisvrouw kan,’ glimlachte Tamara. ‘In de hoofdstad leren ze toch nog wel schoonmaken, hoop ik?’

Jekaterina poetste en schrobde ijverig, deed haar best te voldoen aan de eisen van haar schoonmoeder. Maar het leek alsof niets aan de standaard voldeed.

‘Kindje, heb je nog nooit ramen gewassen?’ zuchtte Tamara theatraal terwijl ze het glas inspecteerde. ‘Kijk eens wat een strepen. Kom, ik zal het voordoen.’

Tegen de avond brandden Jekaterina’s handen van de schoonmaakmiddelen en was haar stemming tot het nulpunt gedaald. Terwijl ze het servies opruimde, hoorde ze hoe Tamara in stilte haar werk corrigeerde.

‘Sorry, deed ik het verkeerd?’

‘Bij ons in de familie doen we het anders,’ antwoordde de schoonmoeder kil. ‘Maar ja, hoe zou jij onze gewoonten kunnen kennen…’

Tijdens de lunch vertelde Natasja enthousiast het verhaal van de buurvrouw die goed getrouwd was – ze rijdt nu in een Mercedes.

„Stel je voor, haar Sashka heeft alles zelf geregeld! En dat meisje komt uit een gewone familie.”

„Goed voor haar,” knikte Tamara. „Dat is wat een goede man kiezen betekent. En hoe gaat het met jouw Vadim? Rijdt hij nog steeds in die Volkswagen?”

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !