Ze wachtten op mijn dood… Ik heb een val voor ze gezet.

Een uur later kwam dokter Henry terug. Deze keer sloot hij de deur en was zijn gezicht niet langer ernstig.

« Helen, ik heb alles gehoord. En het was geen toeval. Ik had al maanden mijn twijfels over Mark en Rachel. »

Toen onthulde hij me de waarheid: mijn toestand was ernstig, ja, maar niet terminaal. Geen drie dagen. Misschien wel maanden. Hij had de diagnose opzettelijk overdreven om hun reactie te peilen.

En helaas werden zijn vermoedens bevestigd.

« Je moet één ding weten, » voegde hij eraan toe. « Je zoon heeft aanzienlijke gokschulden. Rachel ook. Ze zijn wanhopig. »

Op dat moment viel alles op zijn plaats.

Met zijn hulp werd een plan opgesteld. Doen alsof. Observeren. Luisteren. Tijd winnen. Beschermen wat ik had opgebouwd.

Er werd contact opgenomen met een gespecialiseerde advocaat. In het geheim werd een nieuw testament opgesteld. Er werden discreet camera’s in het huis geïnstalleerd. Elk gesprek werd opgenomen. Elk woord werd vastgelegd.

Overtuigd van mijn aanstaande dood werden Mark en Rachel steeds roekelozer. Ze spraken openlijk over verkopen, rekeningen en zelfs… het bespoedigen van mijn dood als dat nodig was.

Hun arrogantie is hun grootste zwakte geworden.

Toen de dag aanbrak, was de hele familie bijeengekomen onder het voorwendsel van een laatste afscheid. Advocaten, notarissen, getuigen… en politieagenten.

Toen ik rechtop stond, helder van geest en springlevend, was de schok op hun gezichten onbeschrijfelijk.

De opnames werden vrijgegeven. Het bewijsmateriaal werd blootgelegd. De leugens brokkelden één voor één af.

Mark en Rachel werden die dag gearresteerd op verdenking van fraude, diefstal, valsheid in geschrifte en criminele samenzwering.

Mijn zoon keek me vol haat aan.

« Je hebt mijn leven verwoest, » schreeuwde hij.

« Nee, » antwoordde ik kalm. « Je hebt het zelf vernietigd op de dag dat je mijn dood vierde. »