I filmed everything.

Ricardo kust Laura’s buik. Hun ‘geheim huwelijk’. Hun bekentenis over het verduisteren van mijn bedrijfsgeld. Hun lach om mijn vrijgevigheid. Alles, knapperig en genadeloos in 4K.
Vijf minuten die aanvoelde als vijf levens.
Toen trok ik me terug en liep naar buiten - stap voor stap, de snikken inslikkend die mijn keel opklauwden. In een lege wachtkamer ging ik eindelijk zitten, starend naar de video die op mijn scherm was opgeslagen.
Tranen vielen – kort.
Ik veegde ze weg met de hiel van mijn handpalm.
Huilen was niet voor afval.
“Dus deze hele tijd...” fluisterde ik, stem bevend als liefde gestremd in iets kouder. ‘Ik heb met een slang geslapen.’

Laura - de vriend die ik als een zus had behandeld - was een bloedzuiger met een glimlach. Ik herinnerde me haar neptranen toen ze beweerde dat ze geen geld had voor eten, en hoe ik haar een extra creditcard had overhandigd. Ik herinnerde me Ricardo’s “overuren” excuses – waarschijnlijk doorgebracht in het huis dat ik bezat, met de vrouw die ik onderdak bood.
Pijn verhardde tot ijs.
Ik heb mijn bankapp geopend. Ik had volledige toegang tot alles - inclusief de handelsaccount die Ricardo "beheerde", omdat ik de echte hoofdeigenaar was. Mijn vingers bewogen snel.
Controleer zijn evenwicht.
€30.000 dat projectfondsen hadden moeten zijn.
Controle transacties.
Transfers naar boetieks. Sieraden. Een gynaecologiekliniek in Segovia.
‘Geniet van je gelach,’ siste ik. ‘Terwijl het nog kan.’
Ik was niet van plan om ze te confronteren in die kamer. Dat zou te gemakkelijk zijn - tranen, bedelen, excuses, goedkoop theater.
Nee. Nee.

Ik wilde lijden dat overeenkwam met het verraad.
Ik stond, rechtte mijn jas en staarde door de gang naar kamer 305 alsof het een doelwit was.
‘Geniet van je huwelijksreis in het ziekenhuis,’ mompelde ik. ‘Omdat morgen... je hel begint.’
Buiten in mijn auto startte ik de motor niet eens voordat ik Héctor belde - mijn vertrouwde hoofd van IT en beveiliging.
‘Hallo, Héctor,’ zei ik, mijn stem kalmeerde op een manier die niet meer als mij klonk.
“Mevrouw de la Vega? Is alles goed?”
“Ik heb je hulp vanavond nodig. Dringend. Vertrouwelijk.’
“Altijd, mevrouw.”
“Eerst: blokkeer Ricardo’s platinakaart. Ten tweede: bevries de handelsrekening die hij beheert - noem het een plotselinge interne audit. Ten derde: attendeer het juridische team om activaherstel voor te bereiden.”

Een beat van stilte - Héctor was slim genoeg om niet te vragen waarom.

“Begrepen. Wanneer executeren we?”

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !