‘Hij wilde niet dat je hem gebroken zag,’ zei ze, terwijl haar eigen tranen nu over haar wangen stroomden. ‘Hij dacht dat hij jullie allebei kon steunen door sterk te blijven.’
Later die avond ging ik naar het meer. Ik wist niet precies wat ik zocht – misschien gewoon een manier om me weer dicht bij hen beiden te voelen. Wat ik vond was een klein houten doosje, verweerd maar intact, verscholen onder een boom vlak bij de waterkant.
Binnenin: brieven. Tientallen brieven.
Eén voor elke verjaardag die onze zoon nooit heeft kunnen vieren.
Allemaal ondertekend, liefs, papa.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
