— Nou en? Het werd tijd! Ik zei toch dat het hoog tijd was om eigen woonruimte te hebben! Goed dat jullie naar je ouders hebben geluisterd.
Deze woorden raakten Olya diep. Haar moeder stelde het weer zo voor alsof het idee voor de bouw van haar kwam. Terwijl er in werkelijkheid van Tatjana Vasiljevna alleen maar eindeloze kritiek was geweest.
— Mam, — merkte Olya zachtjes op, — we zijn begonnen met bouwen omdat we dat zelf besloten hadden.
Maar Tatjana Vasiljevna wuifde het weg, alsof het onbelangrijk was…
En toen kwamen Oleg en Kristina erbij, waardoor het gesprek niet meer voortgezet kon worden. De zwager liep met een kritische blik door het huis, grijnsde en liet de kans niet voorbijgaan om venijnig op te merken:
— Waarom is de verbouwing nog niet klaar? En toch al een housewarming. Ongeduldig, hè? Jullie moeten hier nog járen in de rommel leven. Ik stel me al voor hoe jullie in de winter zullen afzien met sneeuw en modder. Honderd keer zullen jullie spijt krijgen dat jullie geen normaal appartement hebben genomen.
Pasha antwoordde eerst kalm, met een gastvrije toon. Maar toen de venijnige opmerkingen van zijn broer niet ophielden, keek hij hem vastberaden aan en zei:
— Genoeg, Oleg. We weten het allemaal. Je zegt alleen maar voor de hand liggende dingen. Ik hoop dat het niet uit jaloezie komt.
Oleg lachte en wilde net een snedige opmerking maken, toen Olya iedereen aan tafel riep.
Het avondeten verliep verrassend rustig. Oleg en Tatjana Vasiljevna, alsof ze zich voor elkaar schaamden, hielden op met steken uitdelen en gingen aan het eten. Af en toe hield iemand het gesprek gaande — Anatoli Petrovitsj vertelde verhalen uit zijn jeugd, Kristina zei wat over gezelligheid in huis, en Olya betrapte zichzelf erop dat ze, terwijl ze naar haar man keek, dacht: ze hadden het toch maar mooi geflikt.
Halverwege de avond werd Maksim humeurig. Hij was moe van al het lawaai en de vele volwassenen. Olya stond op van tafel en bracht haar zoon naar een verre kamer. Daar, in de stilte van de nieuwe kinderkamer, legde ze hem in bed. Hij sliep snel in, en precies op dat moment voelde Olya ten volle: wat goed dat ze dit huis hadden gebouwd. Ze hoefden niet langer met z’n drieën in één kamer te wonen. Nu had ieder zijn eigen plek.
Toen de gasten waren vertrokken, ruimden Pavel en Olya samen de tafel af. Ze glimlachten naar elkaar, moe maar tevreden.
Maar de rust duurde niet lang. Al een week later stond Oleg weer voor de deur. Op een zaterdagavond, zonder te bellen of te waarschuwen, klopte hij aan en liep vervolgens alsof hij de baas was rechtstreeks de woonkamer in:
— Nou, broer, laten we een biertje pakken? — zei hij, terwijl hij een tas met flesjes op tafel zette.
Pasha was verbaasd, maar liet het niet merken. Ze zaten samen, praatten wat. Olya zette beleefd wat hapjes neer, al was ze duidelijk uit haar doen door het brutale gedrag van haar zwager.
Hetzelfde herhaalde zich het weekend daarop. Oleg verscheen weer zonder aankondiging. Olya slikte haar ergernis in: tenslotte was hij de broer van haar man, familie. Maar op een dag, toen ze eigenlijk behang wilden plakken in de slaapkamer en in plaats daarvan weer aan tafel zaten met drankjes en Olegs eindeloze verhalen, voelde ze dat ze dit niet langer kon verdragen.
Oleg klaagde zoals altijd: over zijn werk, over zijn vrouw. Vroeger kwam hij ook wel langs, maar nu was het een gewoonte geworden. Olya begreep het niet: wat miste hij eigenlijk? Hij woonde in een appartement dat hij cadeau had gekregen bij zijn huwelijk, zonder leningen, zonder zorgen. Hij had alles om gelukkig te zijn.
Kristina maakte hem echter telkens een scène wanneer ze na zo’n avond thuiskwamen. Zij wilde al lang een kind, maar Oleg weigerde categorisch.
— Ik heb geen zin in zo’n snotneus, — beet hij haar toe, en telkens huiverde Kristina van dat woord.
En zo gebeurde het dat Oleg, aan het einde van weer een avond bij zijn broer, opeens zei, alsof het vanzelf sprak:
— Dus, broer, ik heb besloten. Ik kom bij jou wonen. Jij hebt toch plek genoeg. Kristina is me spuugzat met dat gezeur over een kind. Ze zeurt me de oren van het hoofd!
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
