Haar stem brak.
Mijn vader klemde zijn kaken op elkaar. « Je overdrijft, » zei hij tegen me. « Je ‘vriend’ zaait paniek. »
‘Misschien,’ zei ik. ‘Misschien heb ik het verkeerd begrepen. Misschien ben ik gewoon… bang. Maar wat als ik gelijk heb? Wat als ze, nadat ik schuldig heb gepleit, gaan graven en precies ontdekken waar het gestolen geld naartoe is gegaan? Het huis is je meest zichtbare bezit. Denk je niet dat ze daar ook naar zullen kijken?’
Langzaam trok het kleurtje uit zijn gezicht.
Achter zijn professionele arrogantie ging geen domme man schuil. Hij wist hoe dit soort dingen uit de hand konden lopen. Hij wist ook, beter dan wie ook, hoeveel van dit huis gefinancierd was met zwart geld.
Mijn vader haatte twee dingen meer dan wat dan ook: openbare vernedering en armoede.
Het verlies van het huis betekende beide.
‘Wat bedoel je?’ vroeg hij uiteindelijk, met een gespannen stem.
‘Ik dacht…’ Ik greep in mijn tas en haalde de netjes gebundelde stapel papieren tevoorschijn, terwijl mijn handen zichtbaar trilden. ‘Ik dacht dat er misschien een manier was om het te beschermen. Om het veilig te bewaren tot dit allemaal… voorbij is. Zodat als ik naar de gevangenis ga, jij, mama en Beatrice tenminste niet alles kwijtraken.’
Ik legde de documenten op zijn bureau, dichtbij genoeg zodat hij de titel kon zien, maar niet zo ver weg dat hij ze gemakkelijk kon pakken zonder op te staan.
Dat deed hij niet.
Hij las de titel: OVERDRACHTSAKTE .
Zijn ogen vernauwden zich. « Wat is dit? »
‘Een strategie om mijn vermogen te beschermen,’ zei ik snel. ‘Ik heb een holding opgericht. Een soort blind trust. Nemesis Holdings LLC. Die staat volledig los van jou en van mij. Als we het huis nu overdragen, voordat er een onderzoek begint, is het technisch gezien niet jouw bezit wanneer de autoriteiten komen zoeken.’
Ik heb bewust ‘autoriteiten’ gezegd in plaats van ‘FBI’ of ‘IRS’. Daardoor klonk de dreiging vager en overweldigender.
Mijn moeder stond op en liep dichter naar het bureau. « En van wie is dit bedrijf eigenlijk? » vroeg ze.
Ik slikte. Dit was de eerste echte test van het plan. Ik moest balanceren op een dunne lijn tussen slim en achterdochtig .
‘Op papier?’ zei ik. ‘Ik. Als beheerder. Als jullie namen er op een duidelijke manier aan verbonden zijn, kunnen ze het traceren. Dan bevriezen ze het. Op deze manier zit het huis in een aparte doos, en ben ik al… besmet. Ze zullen geen middelen verspillen aan iets wat op een lege huls lijkt.’
De ogen van mijn vader gleden over de pagina en scanden de juridische tekst. Hij bleef staan bij de handtekeningen en las de zin waarin ik werd vermeld als de enige beherende vennoot van Nemesis Holdings.
‘Dit maakt ons volledig aan uw genade overgeleverd,’ zei hij botweg. ‘U zou de touwtjes in handen hebben.’
Ik lachte zwakjes. « Lijk ik soms op iemand die de controle wil hebben, pap? Je kunt me dwingen het terug te tekenen wanneer je maar wilt. Ik doe altijd wat je vraagt. Ik doe het nu ook. »
Dat was helaas aannemelijk. In het verhaal dat ze zichzelf vertelden, was ik gehoorzaam, kneedbaar. De dochter die geen problemen veroorzaakte. Degene die kwam opdagen als ze geroepen werd, die dankjewel zei voor de kruimels.
Hij keek me een lange seconde aan, zoekend naar… wat? Opstandigheid? Ego? Ik liet hem mijn angst zien.
‘Ik wil niet dat je deze plek kwijtraakt,’ fluisterde ik. ‘Als mijn gevangenisstraf Beatrice uit de problemen kan houden, prima. Maar als je naast al het andere ook nog het huis kwijtraakt – als de Sterlings een beslagleggingsbevel op de voordeur zien – dan zou dat haar toekomst verwoesten. Op deze manier hebben we tenminste nog iets veilig.’
De verwijzing naar Beatrice’s toekomst, naar wat mensen zouden denken , gaf de doorslag.
‘Weet je zeker dat dit gaat werken?’ vroeg mijn vader.
‘Nee,’ zei ik eerlijk. ‘Maar het geeft ons een betere kans dan niets doen. En we moeten de eigendomsoverdracht regelen voordat er iemand achterdochtig wordt. Zodra het onderzoek begint, lijkt elke stap verdacht. We moeten nu handelen.’
Hij aarzelde.
Toen sloegen hebzucht en angst de handen ineen, zoals altijd bij hem.
‘Prima,’ zei hij. ‘Bel een notaris. Nog vanavond.’
‘Ze is al onderweg,’ antwoordde ik.
Hij knipperde met zijn ogen. « Je nam aan dat— »
‘Dat je alles zou doen om het huis te beschermen?’ vroeg ik zachtjes. ‘Ja. Dat heb ik gedaan.’
De lippen van mijn moeder krulden in een plooi, maar ze zei niets. Ze wilde dat het snel voorbij was.
Precies om acht uur ‘s avonds ging de deurbel.
Mijn vader gebaarde me naar buiten om de telefoon op te nemen, alsof ik de hulp was. Ik slikte mijn irritatie in en gehoorzaamde.
Sarah stond op de veranda, met een aktentas in haar hand. Ze droeg een donkere spijkerbroek en een blazer, haar haar strak in een vlecht. Haar blik gleed over me heen, en vervolgens over mijn schouder het huis in.
‘Mevrouw Morgan,’ zei ze.
‘Bedankt voor uw komst,’ zei ik. ‘Het zal snel voorbij zijn.’
Ik bracht haar naar de studeerkamer.
‘Dit is Sarah, de notaris,’ kondigde ik aan.
Sarah zette haar aktetas neer en haalde haar zegel, haar register en een set pennen tevoorschijn. « Wiens handtekeningen moet ik notariëren? » vroeg ze kordaat.
‘Die van mij en mijn vrouw,’ antwoordde mijn vader. ‘Arthur en Martha Witford.’
Sarah knikte. « Ik wil graag jullie identiteitsbewijzen zien. »
Ze lieten hun rijbewijzen zien. Ze bekeek ze en noteerde de gegevens. « En dit is het document? » vroeg ze, terwijl ze op de akte van afstand tikte.
‘Ja,’ zei mijn vader ongeduldig. ‘Het overdragen van onroerend goed aan een holdingmaatschappij. Erfgoedplanning. We hebben haast.’
Sarah’s gezichtsuitdrukking veranderde geen moment. Als ze iets vermoedde, liet ze dat niet merken.
‘Hier tekenen,’ zei ze, terwijl ze wees. ‘En hier. En parafeer op elke pagina.’
Ze hebben getekend.
Hun namen verschenen in bekende, zwierige lijnen op het papier.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
