Op de leren bank rechts van me maakte mijn zus Beatrice een geluid als een gewond dier. Ik zou het geloofd hebben als ik haar niet kende. Ze drukte voorzichtig een wit zakdoekje tegen haar onderste wimpers en depte de tranen weg voordat ze haar mascara konden verpesten. Onze moeder zat naast haar en wreef haar rug met kalmerende cirkelbewegingen.
‘Het is niet eerlijk,’ fluisterde Beatrice. ‘Ik had niet gewild dat het zo ver zou komen. Papa, je had beloofd dat het goed met me zou komen.’
‘Ik ga het oplossen,’ zei mijn vader, zijn toon teder toen hij tegen haar sprak, koud en onbewogen toen hij me aankeek. ‘Maar ik kan het niet oplossen zonder medewerking.’
Hij sprak het laatste woord uit als een waarschuwing.
Eindelijk pakte ik de map. Hij was zwaarder dan hij eruitzag, of misschien trilden mijn handen wel meer dan ik wilde. Op de eerste pagina stond de naam van Beatrice – haar bedrijf, haar rekeningen, haar handtekening, haar rommel. Naast haar naam stonden cijfers waar elke accountant rechtop van zou gaan zitten. Ik bladerde door de data, overboekingen en namen van investeerders. Ik herkende een paar banken. Ik herkende een paar van de trucs.
Ik herkende de geur van rotting.
‘Ze zullen dit wel traceren,’ zei ik zachtjes, terwijl ik door de pagina’s bladerde. ‘De belastingdienst slaapt niet helemaal, hoor.’
‘Daarom hebben we een verhaal nodig,’ antwoordde mijn vader. ‘Een zondebok. Iemand die… de zaken heeft verprutst. Iemand die schuld kan bekennen, een korte gevangenisstraf kan uitzitten, een beetje schadevergoeding kan betalen en dit achter zich kan laten.’
‘Wij,’ herhaalde ik.
‘Ja, wij ,’ snauwde hij. ‘Familie.’
Beatrice snikte nog harder. « Ik kan niet naar de gevangenis, » jammerde ze. « De bruiloft is volgende maand. De Sterlings zullen alles afzeggen. Harrisons moeder mag me nu al niet, ze vindt me ‘te creatief’. Als dit uitkomt, is alles kapot. »
Daar was het dan. De echte noodsituatie. Niet de misdaad. Niet het feit dat er overheidsgeld was gestolen, dat investeerders waren voorgelogen. De crisis, wat hen betreft, was een betwiste zaalindeling en een afgezegd strijkkwartet.
Mijn moeder keek me eindelijk aan, mascara perfect aangebracht, lippenstift onaangeroerd. ‘Wees redelijk, Alice,’ zei ze. ‘Je bent niet getrouwd. Je hebt geen kinderen. Je huurt een woning. Twee jaar in een gevangenis met minimale beveiliging, je moet je gedeisd houden, eruit komen en dan zorgen wij voor je. We helpen je als het voorbij is.’
Ik lachte, een kort, onaangenaam geluid dat ik niet helemaal kon inslikken.
‘Wat?’ vroeg moeder scherp.
‘Niets,’ zei ik. ‘Ga je gang.’
Mijn vader leunde achterover in zijn stoel, met zijn vingers in elkaar gevouwen. ‘Je weet dat je dit gezin iets verschuldigd bent. We hebben je jarenlang gedragen. We hebben je gesteund toen je zelf niets kon bereiken. Dit is je kans om je dankbaarheid te tonen.’
Dat was bijna grappig.
Ze dachten dat ik niets van mezelf zou maken. Dat geloofden ze echt. Omdat het makkelijker was. Omdat het hun wereld overzichtelijk hield: Beatrice de ster, Alice de schaduw. De een stralend, de ander dof. Simpel. Symmetrisch.
Ik sloot de map en legde beide handen erop, waarbij ik er lichtjes op drukte, alsof ik het gewicht van mijn eigen leven testte.
‘Hoe lang?’ vroeg ik.
De ogen van mijn vader glinsterden van tevredenheid. Hij vatte mijn vraag op als een overgave. « Volgens de richtlijnen voor de strafmaat is dat achttien tot vierentwintig maanden, » zei hij. « Als je vroegtijdig schuld bekent, meewerkt en berouw toont, krijg je misschien minder. We nemen dan een goede advocaat voor je in de arm. »
Ik dacht aan de advocaten waarmee mijn kantoor te maken had. Degenen die meer per uur in rekening brachten dan ik maandelijks aan huur betaalde. Degenen die mensen zoals mijn vader inhuurden als ze de pijn op de juiste manier wilden verzachten.
Mijn keel voelde dichtgeknepen. Niet van de tranen – die waren jaren geleden al op – maar van iets harders, iets scherpers. Ik wist wel beter dan rechtstreeks in discussie te gaan. Je overtuigt mensen zoals mijn ouders niet. Je doet geen beroep op hun liefde. Of je gehoorzaamt, of je wordt een probleem dat opgelost moet worden.
Ik leunde achterover in mijn stoel en deed alsof ik erin verdween.
‘Ik heb vierentwintig uur nodig,’ fluisterde ik.
Mijn vader fronste zijn wenkbrauwen. « Waarom? »
‘Even nadenken,’ zei ik. ‘Om… aan het idee te wennen. Om een paar dingen op een rijtje te zetten. Alstublieft.’
Hij bekeek me een paar seconden. Ik liet mijn blik zakken, trok mijn schouders op en liet mijn vingers trillen in de map. Het was niet moeilijk; de adrenaline gierde al door mijn lijf. Ik zorgde ervoor dat mijn stem net genoeg trilde.
‘Goed,’ zei hij uiteindelijk. ‘Maar doe er niet langer over. We moeten dit onder controle krijgen.’
‘We wisten het altijd al,’ voegde mijn moeder eraan toe, met die zoete, venijnige toon die ze gebruikte als ze me wilde kwetsen zonder ooit haar stem te verheffen, ‘dat je er zou zijn wanneer het er echt op aankwam.’
Ze stond op en liep naar me toe. Even dacht ik dat ze me zou omhelzen. Oude gewoonten zijn moeilijk af te leren. In plaats daarvan klopte ze me alleen maar op mijn schouder, alsof ik een secretaresse was die had toegezegd over te werken.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
