‘Twee jaar gevangenisstraf zal je niet doden,’ zei mijn vader, terwijl hij een dik dossier over fraude over zijn bureau schoof. Ze wilden mij de schuld geven, zodat mijn verwende zusje toch nog haar perfecte bruiloft kon hebben. Die avond, in mijn ijskoude auto, opende ik mijn kredietrapport – en ontdekte tienduizenden dollars aan schulden op mijn naam. Tegen zonsondergang de volgende dag liep ik hun landhuis weer binnen met een plan dat ze NOOIT hadden zien aankomen…

« Twee jaar gevangenisstraf zal je niet doden, Alice. »

Mijn vader zei het op de manier waarop sommige mannen een tweede kop koffie bestellen – licht geïrriteerd, licht verveeld. Hij zat achter het enorme mahoniehouten bureau in zijn studeerkamer, die hij graag ‘commandocentrum’ noemde, met het zelfvertrouwen van iemand die nog nooit het woord ‘consequenties’ in een zin over zichzelf had horen vallen. De gele bureaulamp wierp een warm licht op de dikke map die hij me toeschoof, zo nonchalant alsof hij het zoutje bij het avondeten aanreikte.

‘Minimale beveiliging,’ voegde hij eraan toe, alsof dat het een stuk doordachter maakte. ‘Je bent gewend om te worstelen. Niemand kijkt naar je. Het komt wel goed.’

Het woord ‘je ‘ klonk nog nooit zo scherp.