De eentonige winterdagen waren aangebroken. De mus pikte nog steeds smakelijk van het voer, en Mirta maakte er geen bezwaar tegen. Hij was de enige die haar eraan herinnerde dat ze niet helemaal alleen was…
“Oksana! Mijn broek zit wéér helemaal onder de haren van die kat! Dit is ondraaglijk! Doe er iets aan!” bromde Dmitri geërgerd terwijl hij zich klaarmaakte om naar zijn werk te gaan.
Mirta glipte snel naar haar schuilplaats – uit ervaring wist ze: ’s ochtends was de baas niet iemand om tegenaan te kruipen. Dan kon je zomaar een klap krijgen.
Zes maanden geleden was ze weggehaald uit het gezin waar ze samen met haar moederkat was opgegroeid en naar dit huis gebracht. Als pluizig kleintje verlangde ze naar warmte en zorg, die ze alleen bij de vrouw des huizes vond. Haar man daarentegen was vanaf het begin vijandig geweest. Mirta had snel door: van hem hield je maar beter afstand.
Oksana luisterde geduldig naar haar mans geklaag en knikte alleen maar, terwijl ze beloofde dat ze alles zou oplossen. Zodra de deur achter Dmitri dichtviel, kwam Mirta uit haar schuilplaats tevoorschijn en liep ze naar haar redster toe.
“Word niet boos op Dima, hij is in wezen een goed mens, hij is gewoon niet gewend aan dieren,” fluisterde Oksana zacht terwijl ze de kat aaide. “Maar ik hou van je. Geloof me, met de tijd zal hij eraan wennen…”
Maar de tijd verstreek, en Dima werd alleen maar prikkelbaarder. Mirta was altijd blij als de baas op zakenreis ging – dan keerde de rust in huis terug. Oksana zorgde voor haar, gaf haar lekkernijen en liefde. Alles zou goed zijn geweest, als Dmitri op een dag niet had verklaard: of de haren verdwijnen uit het huis, of de kat verdwijnt.
’s Avonds kwam er een jonge vrouw met zachte handen. Eerst dacht Mirta dat er een nieuwe vriendin op bezoek kwam. Maar al snel zaten haar pootjes vast aan kleefband, werd er een onaangename kraag om haar hoofd gedaan, en begon het scheren. Haar volle vacht verdween onder het apparaat. Mirta miauwde, verzette zich, maar tevergeefs. Beledigd trok ze zich terug in haar huisje en wierp haar baasje een verwijtende blik toe: had ze dit verdiend?
Ze bracht de dagen door in haar schuilplaats en kwam alleen ’s nachts tevoorschijn. Oksana aaide haar en zei:
“Mirtotsjka, lief kleintje van me… Dit weekend gaan we naar het zomerhuisje – dat zal je vast leuk vinden. Daar is zoveel ruimte!”
En ze had niet gelogen. Het zomerhuisje werd een ware ontdekking voor Mirta.
Ze verkende enthousiast het groene gras, rende achter insecten aan. Vooral blij was ze met de tsjilpende mus – een vrolijk, behendig en vastberaden typetje. Mirta lag in hinderlaag, maar de mus wist steeds te ontsnappen. Alsof hij haar opzettelijk plaagde met zijn slimme bewegingen.
“Ik wist wel dat je dit plekje zou waarderen,” glimlachte Oksana terwijl ze haar lieveling zag spelen.
Maar het idyllische zomerleven duurde maar tot Dmitri arriveerde. Vanaf dat moment mocht Mirta het huis niet meer in – ze werd in het prieel achtergelaten. Er lag een warme deken, en de beschutting bood bescherming tegen het weer. De baas was onverbiddelijk:
“Het is zomer. Ze komt niks tekort.”
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
