Mijn grootvader richtte zich langzaam op, zijn gezicht vertrokken van een woede die ik nog nooit eerder had gezien. ‘Beledig mijn intelligentie niet. Claire heeft niets gekregen. Zelfs geen dollar. En nu denk ik dat ik precies weet waarom.’
De kamer werd muisstil. Zelfs mijn baby zweeg.
Toen sprak opa weer, en zijn woorden drongen diep tot me door.
‘Denk je nou echt dat ik niet weet wat je gedaan hebt?’
De druk in de kamer werd ondraaglijk. Mark klemde de boodschappentassen steviger vast, terwijl Vivian naar de deur keek, alsof ze de mogelijkheid van een ontsnapping afwoog.
Opa zette een vastberaden stap in hun richting. ‘Drie jaar lang,’ zei hij kalm, ‘heb ik Claire geld gestuurd zodat ze een zekere toekomst kon opbouwen. Een toekomst die jullie beiden beloofden te beschermen. En in plaats daarvan…’ Zijn blik viel op de luxe tassen. ‘…hebben jullie er zelf een opgebouwd.’
