Op een avond ging de deurbel. Ik keek door het kijkgaatje.
Mijn maag draaide zich om.
Ze stonden daar: mama, papa, Marcus en Sandra.
Ik deed de deur open, maar nodigde ze niet binnen. "Hoe hebben jullie me gevonden?"
"Jullie vriendin Jessica heeft het ons verteld," zei mama.
Sandra liep meteen langs me heen en ging mijn appartement binnen. "Het is een prachtig appartement," zei ze, terwijl ze met overduidelijke jaloezie rondkeek. "Het moet een fortuin gekost hebben."
"Wat willen jullie?" herhaalde ik.
"Nou, het probleem is," zei Marcus, "dat ik mijn baan weer kwijt ben. Twee maanden geleden."
"En... we hebben moeite met de hypotheekbetalingen," voegde papa eraan toe.
Ik moest bijna lachen. "Laat me raden. Jullie willen dat ik jullie weer ga betalen?"
"We zijn een gezin," zei mama wanhopig. "We moeten elkaar helpen."
"Jullie helpen elkaar?" vroeg ik. "Wanneer hebben jullie mij ooit geholpen?"
'We hebben zitten nadenken,' vervolgde mijn moeder, 'wat als ze het huis in beslag nemen... dan moeten we bij jullie intrekken.'
Ik keek haar boos aan. 'Pardon?'
'Nou, waar zouden we anders heen moeten?' zei Sandra met haar gebruikelijke chagrijnige toon. 'We zijn familie. Je kunt ons niet zomaar in de steek laten.'
Toen barstte ik in lachen uit. Een diepe, hartelijke lach, voortkomend uit pure ongeloof. 'Denk je... denk je dat ik je hier laat intrekken?' vroeg ik toen ik eindelijk weer kon praten. 'Nadat je mijn spullen in de tuin hebt gegooid en me hebt gezegd dat ik in een kelder moet wonen?'
'Dat was anders,' zei Marcus zwakjes.
'Je hebt gelijk, het was anders,' zei ik koud. 'Toen besefte ik wat ze van me dachten. Ze waren niet dankbaar; ze vonden dat ze overal recht op hadden. Dat is een verschil.'
Sandra's gezicht vertrok van woede. 'Weet je wat? Je bent een bittere, egoïstische vrouw die niet begrijpt wat familie betekent!'
'Je hebt gelijk,' zei ik, op het punt de deur wijd open te gooien. 'Ik begrijp jouw idee van familie niet, waar één persoon alles doet en in ruil daarvoor als vuilnis wordt behandeld. Ik wil dat jullie allemaal weg zijn. Nu.'
'Zoya, wacht even...' begon Marcus.
'We hebben net gepraat,' onderbrak ik hem. 'Het antwoord is nee. Op alles. Ik betaal je hypotheek niet. Ik laat je hier niet intrekken. Ik help je nooit meer met iets.'
'Maar we zijn een familie!' schreeuwde mijn moeder.
'We behandelen elkaar niet zoals zij mij behandelden,' zei ik. 'Nu, ga weg.'
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
