Toen ik mijn familie vertelde dat ik wegging, reageerden ze nauwelijks. Geen vragen, geen wensen. Alleen maar onverschilligheid. Ik heb ze niet gebeld toen ik weg was, en zij hebben mij ook niet gebeld.
Maar toen ik landde en een taxi naar huis nam, viel me meteen iets vreemds op toen we de oprit opreden. Mijn spullen – mijn kleren, mijn boeken, alles – lagen opgestapeld in zwarte vuilniszakken op het gazon.
Ik liep ernaartoe en klopte op de deur. Mijn hele familie was er: mama, papa, Marcus en Sandra.
"Wat is er aan de hand?" vroeg ik, wijzend naar de zakken.
Sandra stapte naar voren met die zelfvoldane blik die ze zo goed beheerste. "Terwijl je weg was, hebben we wat dingen veranderd. De kinderen hadden meer ruimte nodig, dus je oude slaapkamer is nu een speelkamer."
Mama voegde eraan toe: "We hebben de kelder opgeknapt. Het is niet meer zo erg."
De kelder. Donker, vol schimmel en altijd stinkend.
Sandra, bijna stralend, zei: "Natuurlijk, als het je niet bevalt, kun je ergens anders gaan wonen. Je bent tenslotte 29."
Ik keek naar mijn ouders, wachtend – hopend – dat ze iets zouden zeggen. Wat dan ook. Maar ze zeiden niets. Niemand durfde me in de ogen te kijken.
En toen, tot mijn verbazing, glimlachte ik. Een oprechte glimlach.
"Weet je wat?" zei ik optimistisch. "Je hebt helemaal gelijk, Sandra. Het is waarschijnlijk tijd dat ik een eigen appartement heb. Maar ik ben benieuwd: hoe ben je van plan de hypotheek te betalen zonder mijn geld?"
Marcus richtte zich op, zijn borst vooruit. "Eigenlijk heb ik vorige week een baan gekregen. Goed betaald. Het komt wel goed."
Een golf van opluchting overspoelde me. "Dat is geweldig nieuws. Ik ben zo blij voor jullie allemaal. Het lijkt erop dat alles fantastisch gaat."
Ze wisten niet wat ze moesten denken. Ze verwachtten een ruzie, misschien wat smeekbeden. In plaats daarvan bleef ik kalm. Dankbaar zelfs. Sandra glimlachte nog breder. "Je wordt eindelijk volwassen. Ik ben blij voor je."
De deur sloeg achter hen dicht. Geen afscheid. Geen geluk. Alleen een deur die dichtging.
Ik pakte mijn telefoon en belde een verhuisbedrijf. Twee uur later arriveerde er een verhuiswagen. Het duurde minder dan een uur om al mijn spullen in te laden. Alles paste in een klein busje.
Ik volgde de verhuiswagen in mijn auto, rechtstreeks naar mijn nieuwe, rustige en mooie appartement. Ik was eindelijk vrij.
Het eerste wat ik deed toen ik aankwam? Ik blokkeerde hun nummers en zegde alle rekeningen op die ik betaalde. Voor het eerst in jaren voelde ik me vredig.
Maanden gingen voorbij. Ik kreeg promotie, mijn spaargeld groeide en ik begon zelfs te daten. Het leven was goed, echt goed.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
