Maar het moeilijkste was om mijn werk af te maken. De kinderen bleven maar op mijn deur bonken en mijn videogesprekken onderbreken, waardoor ik volledig werd afgeleid.
"Zou je de kinderen alsjeblieft wat stiller kunnen maken tijdens mijn werkuren?" vroeg ik Marcus op een ochtend. Familiespelletjes.
"Het zijn maar kinderen," zei hij, zonder op te kijken van zijn telefoon. "Jij begrijpt het niet, want jij hebt er geen."
Het omslagpunt kwam twee maanden later. Toen ik thuiskwam van de boodschappen, merkte ik dat mijn internetverbinding was uitgevallen. Ik ging de router controleren en ontdekte dat iemand de ethernetkabel met een schaar had doorgeknipt. De kabel was duidelijk in tweeën gebroken.
Ik was woedend. Ik rende naar beneden met de doorgesneden kabel in mijn hand. "Wie heeft dit gedaan?"
Sandra zat op de bank haar nagels te lakken. Ze keek naar het stukje kabel en lachte. "Oh, dat! Tommy speelde met een schaar en is vast je kamer binnengelopen. Kinderen blijven kinderen."
"Dit is niet grappig!" zei ik. 'Ik heb morgen een deadline!'
'Misschien moet je de deur op slot doen als je je zo druk maakt om je kostbare computerapparatuur,' haalde ze haar schouders op.
'Misschien moet je je zoon in de gaten houden en hem leren dat hij andermans spullen niet mag vernielen!' wierp ik tegen.
Toen verdween Sandra's gespeelde vriendelijkheid als sneeuw voor de zon. 'Durf me niet te vertellen hoe ik mijn kinderen moet opvoeden! Je hebt geen idee hoe het is om ouder te zijn.'
'Ik weet wat het betekent om andermans spullen te respecteren,' zei ik boos.
Toen ik mijn ouders en Marcus uitlegde wat er was gebeurd, verwachtte ik dat ze me zouden steunen. In plaats daarvan kozen ze zijn kant.
'Je bent te hard, Zoya,' zei papa. 'Het is maar een draadje. Je kunt een nieuwe kopen.'
Ik kon niet geloven wat er gebeurde. Ik was degene die de rekeningen betaalde, degene die voor een dak boven ieders hoofd zorgde, en toch stonden ze altijd aan zijn kant. Daarna werd het huis koud en onherbergzaam.
Toen brak het langverwachte moment aan: ik ontving een flinke bonus. Een van mijn programma's was verkocht en ik streek bijna $60.000 op. Daarmee kwam mijn spaargeld op iets minder dan $240.000.
Ik werkte al discreet samen met een makelaar, Dave, een vriend van de universiteit. Drie weken na het ontvangen van de bonus belde hij me op.
"Ik denk dat ik het perfecte pareltje heb gevonden," zei hij. "Een appartement met twee slaapkamers in het centrum. Een prachtig gebouw, ideaal om thuis te werken."
Hij had gelijk. Het was precies wat ik verwachtte: ramen van vloer tot plafond, houten vloeren en zelfs een aparte werkkamer. Halverwege de bezichtiging hoefde ik niets meer te zien.
"Ik neem het," zei ik.
Twee weken later waren de papieren getekend. Ik was officieel de eigenaar. Ik had de sleutels in handen, maar ik had het mijn familie nog niet verteld. Nog niet.
En precies op dat moment belde mijn baas me op met een aanbod voor een twee weken durende, volledig betaalde techconferentie in Seattle. De timing was perfect. Twee weken weg van de stress thuis klonk als pure gelukzaligheid.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
