Ik hield ontzettend veel van ze. Maar ik wist dat als ze erachter zouden komen wat ik deed, ze me zouden achtervolgen voor een deel van mijn verhaal. Vooral Marcus vroeg me altijd om financiële hulp.
"Hé Zoya, kun je me 500 dollar lenen? Tommy heeft nieuwe voetbalschoenen nodig."
"Zoya, Sandra's moeder, moet geopereerd worden en we hebben niet genoeg geld om de medische kosten te betalen."
Ik deed mijn best om het gezin te onderhouden met mijn reguliere inkomen, maar ik noemde de bonussen nooit. In twee jaar tijd lukte het me om onopvallend bijna 180.000 dollar te sparen. Ik was bijna klaar om een huis te kopen.
Bijna alles ging goed, behalve de zondagse familiediners. Marcus en Sandra kwamen elke week langs en die avonden waren altijd ongemakkelijk. Sandra had me nooit gemocht en ze deed geen moeite om dat te verbergen.
"Zoya, wat is er met dat T-shirt?" vroeg ze dan, terwijl ze me aankeek alsof ik net uit een vuilnisbak was gekropen. 'Je kleedt je alsof je nog op de middelbare school zit. Maakt het je dan niets uit hoe je eruitziet?' Familiespelletjes.
Marcus lachte. 'Sandra probeert je gewoon te helpen, zusje. Ze weet wel het een en ander van mode.'
Het ergste was dat Sandra pronkte met de kleren die ze had gekocht met het geld dat Marcus me had geleend. Ze paradeerde rond in een nieuwe designerjurk en prees het belang van 'investeren in kwaliteitskleding'. Meestal vluchtte ik zo snel mogelijk naar mijn kamer, zogenaamd om te werken. Dan hoorde ik Sandra's stem boven: 'Daar is ze weer, verstopt in haar eigen bubbel. Ze zal nooit volwassen worden als ze zo blijft wegrennen voor de realiteit.'
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
