Landon keerde een week later terug. August ontmoette hem op het vliegveld en overhandigde hem het bewijsmateriaal. De verwarring van de jongeman sloeg om in afschuw en vervolgens in ijzige, kalme woede. Hij vroeg een scheiding van zijn ouders aan, legde een verklaring onder ede af bij de politie en verwierp zijn erfenis. Hij vroeg August om een baan.
Zes maanden later publiceerde de Oakridge Weekly een kort artikel over een liefdadigheidsgala georganiseerd door Marjorie Keats. Slechts achttien mensen waren aanwezig, terwijl er zestig verwacht werden. De familie Keats was een buitenstaander geworden in de maatschappij.
Callie en Landon verhuisden naar een klein appartement. Ze werkte in de bouw voor August en leerde de waarde van eerlijk werk kennen. Ze nam een baan aan bij een non-profitorganisatie, waar ze gezinnen hielp bij het navigeren door de sociale diensten, en begon te spreken op conferenties over financiële en emotionele mishandeling, waarbij ze haar eigen trauma gebruikte om anderen te helpen.
August toverde het schuurtje in zijn eigen achtertuin om tot een comfortabel en veilig gastenverblijf. Hij noemde het « Monroe House: Safe Harbor ». Een plek voor iedereen die zich in een benauwde situatie bevond, een stil bewijs dat een echte familie bruggen bouwt, geen muren. Gerechtigheid kwam niet altijd snel, maar zoals August al lang wist, worden oorlogen niet gewonnen in individuele veldslagen. Ze worden gewonnen door geduldiger, vastberadener en standvastiger te zijn dan de vijand. En in zijn ogen hadden de goeden gewonnen.
