Toen ik met kerst thuiskwam, was er niemand behalve mijn dochter die in haar eentje aan het koken was. Ze hadden een briefje achtergelaten: ‘We zijn met iedereen naar Parijs gegaan. Je dochter is niet welkom – ze is geen familie. Ze is nu jouw probleem.’ Mijn dochter glimlachte en zei: ‘Mam, oma weet niet dat ik haar geheim heb ontdekt. ​​Kijk eens.’ Ik glimlachte, drie dagen later.

Ik vergeleek de twee. Mijn handen verstijfden.

‘De handtekening,’ mompelde ik.

‘Het is nep,’ zei Emma nuchter. ‘Opa’s hand trilde na zijn eerste hartaanval. Zie je de kronkelende lijntjes op de eerste? Maar kijk naar de tweede. Die is glad. Veel te stabiel.’

Ik keek mijn negenjarige dochter verbijsterd aan. ‘Heb jij dat gezien?’

‘Ik kijk naar die detectiveseries die jij leuk vindt,’ haalde ze haar schouders op. ‘Maar mam, het wordt nog erger. Opa hield een dagboek bij.’

Ze schoof een stapel geprinte pagina’s naar me toe.

3 november. D was vandaag in mijn kantoor om mijn handtekening te oefenen. Ze zei dat ze aan het tekenen was. Ze denkt dat ik seniel ben. Ik moet de kinderen beschermen. Vooral Emma. Christopher wil het niet voor haar opnemen tegen D. Iemand moet het doen.

Ik las de aantekeningen door en een rilling liep over mijn rug. Martin had de ambitie van zijn vrouw, haar hebzucht en zijn groeiende angst gedocumenteerd. De laatste aantekening was gedateerd drie dagen voor zijn dood.

Ze maakt steeds speciale drankjes voor me. Ze zegt dat het kruidenthee is voor mijn hart, maar ik krijg een benauwd gevoel op mijn borst elke keer dat ik het drink. Ik ben er klaar mee. Ik ga haar er morgen mee confronteren. Ik heb voor de zekerheid een kopie van het echte testament naar Denise’s postbus gestuurd. D weet er niets van.

‘Mam,’ zei Emma zachtjes. ‘Oma heeft hem vermoord. En ze heeft mijn geld gestolen. En nu heeft ze ervoor gezorgd dat papa me hier heeft achtergelaten.’

Ik bekeek het bewijsmateriaal dat over de tafel was uitgespreid. Bewijs van fraude. Bewijs van moord. Bewijs van een man die vanuit zijn graf probeerde zijn geliefde kleinkind te beschermen.

Er begon zich een idee in mijn hoofd te vormen. Het was duister, het was gevaarlijk, en het was absoluut noodzakelijk.

‘We gaan oma Diana precies geven wat ze verdient,’ zei ik met gedempte stem. ‘Maar we moeten slim zijn. We moeten geduldig zijn.’

‘Drie dagen,’ zei Emma, ​​wijzend naar het briefje op de koelkast. ‘Papa zei dat ze over een week terug zouden zijn, maar op het briefje staat: We zijn terug op 2 januari . Dat geeft ons de tijd.’

Ik glimlachte, maar het was geen vriendelijke glimlach. Het was de glimlach van een vrouw die haar brood verdiende met het aansturen van bouwploegen en het navigeren tussen de haaien van het bedrijfsleven.

‘Drie dagen is alles wat we nodig hebben, partner,’ zei ik. ‘Drie dagen om haar koninkrijk in de as te leggen.’

Hoofdstuk 2: De Zwarte Weduwe

We brachten kerstavond door met het maken van een echt kerstdiner: spaghetti met saus uit een potje, maar wel met heel veel knoflookbrood. Emma praatte honderd uit terwijl we kookten en vulde de stilte in huis met geklets over school en haar vrienden. Maar onder die schijnbare normaliteit zag ik de wonden. De afwijzing.

Na het eten stopte ik haar in bed. Ze klemde de kompasketting die ik haar had gegeven stevig vast – zodat je altijd de weg naar mij kunt vinden – en keek met vermoeide ogen op.

‘Mam? Gaan we nu in de problemen komen?’

‘Niet als we het goed aanpakken,’ beloofde ik. ‘Ga lekker slapen. Morgen gaan we aan de slag.’

Ik zat in de donkere woonkamer, het scherm van mijn laptop gloeide blauw tegen mijn gezicht. Ik logde in op mijn account voor postbusbeheer. En ja hoor, er was midden oktober een pakket van Martin Lester aangekomen. Ik was op een afgelegen locatie geweest en had het niet gecontroleerd.

Vervolgens ben ik me gaan verdiepen in Diana Lester .

Ik kende haar als een kille, statusgeobsedeerde vrouw. Maar het internet onthulde kanten van haar die ik nog niet kende. Ik heb openbare registers geraadpleegd. Martin was haar derde echtgenoot.

Echtgenoot 1: Overleden bij een bootongeluk. Uitkering levensverzekering: aanzienlijk.
Echtgenoot 2: Overleden aan een plotselinge hartstilstand. Uitkering levensverzekering: aanzienlijk.
Echtgenoot 3: Martin. Hartaanval.

Ze heeft een bepaald type, dacht ik, terwijl een golf van misselijkheid door mijn maag trok.

Ik had hulp nodig. Ik pakte mijn telefoon en stuurde een berichtje naar Glenn , een gepensioneerde beveiliger met wie ik jaren geleden had samengewerkt op een gevaarlijke locatie in Venezuela. Hij was het type man dat een speld in een hooiberg kon vinden, mits die hooiberg digitaal was.

Een grondig onderzoek naar een doelwit is nodig. Mogelijk een seriemoordenaar/fraudeur. Persoonlijke kwestie.

Glenns antwoord kwam drie minuten later. Het is Kerstmis, Denise. Dit moet wel iets bijzonders zijn.

Het gaat over mijn kind, typte ik terug.