Toen ik met kerst thuiskwam, was er niemand behalve mijn dochter die in haar eentje aan het koken was. Ze hadden een briefje achtergelaten: ‘We zijn met iedereen naar Parijs gegaan. Je dochter is niet welkom – ze is geen familie. Ze is nu jouw probleem.’ Mijn dochter glimlachte en zei: ‘Mam, oma weet niet dat ik haar geheim heb ontdekt. ​​Kijk eens.’ Ik glimlachte, drie dagen later.

De kerstval
Hoofdstuk 1: Het lege huis

De snelweg strekte zich voor me uit als een donkergrijs lint dat door de decemberduisternis sneed. Ik hield mijn ogen gefixeerd op de witte strepen, mijn vingers tikten onrustig op het stuur, op de maat van een zacht jazzliedje dat op de radio speelde.

Ik had zes uur achter elkaar gereden en het stof en lawaai van het infrastructuurproject in West-Texas achter me gelaten. Mijn lichaam deed pijn van een diepe vermoeidheid die alleen wekenlang twaalf uur per dag werken met een helm op kon veroorzaken, maar ik zette door. Ik had een belofte gedaan.

‘Je komt echt, mam? Beloofd?’

De stem van mijn dochter galmde nog na in mijn hoofd van ons laatste telefoongesprek. Emma was negen jaar oud en had al op de harde manier geleerd dat beloftes fragiel zijn. Dat was mijn schuld. Drie jaar lang achter goedbetaalde contracten aanjagen, verjaardagen gemist en Thanksgiving doorgebracht in tijdelijke woonwagens.

Maar ik had nu genoeg gespaard. Dit was mijn laatste rotatie. Na de vakantie begon ik aan een functie als projectmanager in Houston. Reguliere uren. Weekenden vrij. Ik zou weer een echte moeder zijn, in plaats van een stem achter een scherm.

De GPS piepte en leidde me van de snelweg af richting de buurt van mijn ex-man. Christopher was twee jaar geleden hertrouwd met een bedrijfsjuriste genaamd Chelsea . Ze waren verhuisd naar een uitgestrekte, keurig onderhouden woonwijk in de buitenwijken – zo’n plek met garages voor drie auto’s en regels van de Vereniging van Huiseigenaren over de verf van de brievenbus.

Christopher stuurde me soms foto’s. Kijk eens wat je mist. Kijk eens wat wij kunnen bieden. Ik had geen problemen met de sarcasme. Zolang Emma maar gelukkig was en goed verzorgd werd, kon mijn trots de klappen wel verdragen. Onze scheiding was hard geweest, maar noodzakelijk. Christopher wilde iemand die zachtaardig was, iemand die er voor hem was, iemand die niet thuiskwam met een geur van diesel en beton. Ik kon hem dat niet kwalijk nemen. We waren te jong getrouwd, Emma was nog jonger geboren, en soms bezwijkt de liefde nu eenmaal onder het gewicht van onbetaalde rekeningen.

Ik reed om 21:30 uur Maple Ridge Drive op. De straat was een tunnel van feestelijke lichtjes: opblaasbare sneeuwpoppen, laserprojecties op bakstenen gevels, rendieren op daken.

Maar toen ik aan het einde van de doodlopende straat aankwam, fronste ik mijn wenkbrauwen.

Het huis was donker.

Er waren geen kerstlichtjes. Geen krans aan de deur. Alleen een zwakke gloed die uit het keukenraam scheen.

Mijn frons verdiepte zich toen ik de oprit afkeek. Christophers SUV was weg. Chelsea’s Lexus was weg. De enige auto die er nog stond, was mijn oude Honda sedan, die ik bij Christopher had achtergelaten zodat Emma altijd een reserveauto zou hebben voor noodgevallen.

Ik zette de motor af en greep mijn reistas, de koude lucht prikte in mijn wangen. Misschien waren ze naar een late dienst gegaan, dacht ik, hoewel Christopher nooit bijzonder vroom was geweest.

Ik liep naar de voordeur en probeerde de klink. Niet op slot.