— Als je kunst wilt zien, ga dan naar een museum zoals normale mensen, — zei hij. — Waarom zou je door steegjes gaan kruipen? Mijn collega’s zijn het zat om jouw ‘hobby’ uit te leggen aan hun vrouwen.
— Maar het is niet zomaar een hobby, het is mijn inkomen, — probeerde Lera tegen te werpen. — Jij werkt ook op kantoor zonder diploma!
— Lera, jij bent geen kunstenaar. Je bent gewoon een kliederaar, — zei hij koel.
Die woorden raakten haar diep — dagenlang sprak ze niet tegen hem. En daarna merkte Anton dat haar schetsboeken, penselen en potjes verf waren verdwenen. Ze kwam niet meer laat thuis en begon geparfumeerde lotion te gebruiken in plaats van naar olieverf te ruiken.
— Dank je, lieverd, — zei hij tevreden over de verandering en nam haar ter verzoening mee uit eten.
Ze zag er schitterend uit in haar bordeauxrode jurk en met een nieuw kapsel.
— Kijk eens wat een prachtig stel we zijn! — zei hij terwijl hij haar voor een grote spiegel trok. — Dit bedoel ik nou. Zo zie je eruit als een echte vrouw van mij. Veel beter! Je kunt je nu bezig gaan houden met iets passenders — handwerken of koken bijvoorbeeld.
Lera zweeg. De vrouw in de spiegel was een vreemde. Maar één ding wist ze zeker: het was tijd om zichzelf opnieuw te vinden.
Ze probeerde van alles tot ze bleef hangen bij fotografie. Haar kunstenaarsblik ving het juiste licht, de hoek, de sfeer. Haar foto’s waren levendig en vol energie. Mensen begonnen haar diensten te boeken, nodigden haar uit op evenementen. In haar vrije tijd liep ze graag door de stad, waar ze voorbijgangers, dieren, bomen en huizen vastlegde — alles wat haar raakte.
Anton werd steeds bozer naarmate zijn ex-vrouw succesvoller werd. Volgens hem verspilde ze haar tijd met haar constante nieuwe interesses. Hij vond het zelfs saai geworden — ze had het alleen nog maar over haar werk, vroeg zijn mening, alsof hij dat boeiend vond! Het ergste was nog dat zijn eigen kennissen haar begonnen te prijzen.
— Waarvoor precies? — mopperde hij. — Voor foto’s? Tegenwoordig kan elke idioot met een telefoon een plaatje schieten. Wat is daar knap aan?
Langzaam doofden zijn gevoelens volledig uit en begon hij een affaire. Met precies het soort vrouw waar hij altijd van droomde: verzorgd, zelfverzekerd, altijd perfect gekleed en opgemaakt. Geen rare hobby’s, geen vreemde vrienden — gewoon stijlvol, duur en ‘zoals het hoort’.
Lera hoorde pas van de scheiding toen ze een oproep voor de rechtbank kreeg. Anton genoot van haar verwarring. Hij had er persoonlijk op toegezien dat ze niets overhield — zijn advocaat was elke cent waard.
— Je hebt drie dagen om je spullen te pakken, — zei hij koel.
Lera protesteerde niet. Ze knikte en vertrok.
Anton had geen tijd voor haar — zijn nieuwe vriendin eiste al zijn aandacht. Ze sleepte hem mee naar galerieën, tentoonstellingen, chique feestjes en wilde steeds nieuwe spullen — schoenen, jurken, weer een duur potje crème.
— Je moet wel bij de status passen, — zei ze.
Toch miste hij soms de dagen van vroeger — toen Lera zwijgend aan het raam zat te tekenen en hij zijn stropdas afdeed, op de bank plofte in zijn pak en een donker biertje opende.
En nu had hij haar weer gezien — en herkende haar amper. Hoe had ze zich zo kunnen veranderen?
Zonder het zelf goed te beseffen, volgde Anton haar auto. Hij dacht dat ze naar haar oude kleine appartement zou rijden waar ze na de scheiding woonde. Maar nee — ze reed door en sloeg af naar een wijk die hij alleen van horen zeggen kende: een buurt vol luxe villa’s.
Toen de poort automatisch voor haar openging en ze de binnenplaats opreed, stopte Anton iets verderop. Lera stapte uit, gaf de sleutels aan een man in een strak pak, die met de auto naar de garage reed. Zij liep naar het huis toe.
Vastbesloten stapte Anton uit zijn auto en volgde haar. Niemand weerhield hem er zelfs van om naar binnen te gaan.
In de ruime hal sprak Lera met een paar jonge mensen. Toen ze Anton zagen, wisselden ze een blik en verdwenen.
— Bedankt, jongens. Ik kom zo bij jullie, — zei ze terwijl ze wegliep en liep toen langzaam op haar ex-man af. — Ik had niet verwacht je hier te zien. Wat brengt je hier? Nieuwsgierigheid? Je bent snel hersteld van alles. Kom op, geef het maar toe — verstopte je geld of hoe zit het?
Lera grijnsde en haalde haar schouders op:
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
