Sarah didn’t say anything in the car ride home, and I didn’t ask.
Over the next few months, I saw them occasionally—always at their convenience, always briefly. Marcus was busy. Sarah was busy.
“They were building something,” she said. I needed to understand that.
I did understand. I’d raised her by myself after her mother passed when Sarah was 12. I understood about building things, about sacrifice, about working toward something bigger than yourself.
What I didn’t understand was why my daughter was slowly disappearing.
She used to call me every Sunday. Then it became every other Sunday. Then it became text messages with apologetic emojis.
When we did talk, Marcus was always there in the background, or she was distracted, or she had to go because they had dinner plans with investors.
“You don’t like him?” she said to me once in late July when I’d expressed concern that I hadn’t seen her in three weeks.
“I didn’t say that.”
“You don’t have to say it, Dad. I can tell.”
“I just miss you, sweetheart. That’s all.”
“Marcus says you’re threatened by successful people. He says it’s a generational thing.”
I let that one go. Picking that fight wouldn’t bring her back.
Then came the invitation.
Velocity Analytics product launch celebration, read the sleek black card that arrived in my mailbox in mid-September.
Join us for an evening of innovation as we unveil the future of e-commerce analytics.
Sarah belde de dag nadat ik het had ontvangen.
‘Je komt toch? Het is heel belangrijk voor Marcus dat je er bent. Hij wil je laten zien wat hij heeft gebouwd.’
Iets in haar stem deed me ja zeggen, ook al wist ik dat het een vergissing was.
Het lanceringsevenement vond plaats in een van die moderne evenementenlocaties in het centrum van Austin. Overal bakstenen muren, Edison-lampen en ambachtelijke cocktails met namen als ‘The Disruptor’ en ‘Pivot Point’.
Ik droeg het enige pak dat ik bezat, het pak dat ik voor Sarah’s afstuderen aan de universiteit had gekocht. Ik voelde me meteen een buitenstaander tussen de skinny jeans en designerblazers.
Sarah trof me vlak bij de ingang aan. Ze zag er prachtig uit in een zwarte jurk die ik nog nooit eerder had gezien, haar haar was zo gestyled dat ze er ouder, verzorgder uitzag, minder als mijn dochter.
“Papa, je hebt het gehaald.”
Ze kuste me op mijn wang, maar haar aandacht was alweer elders; ze keek de kamer rond.
“Marcus geeft over 20 minuten zijn presentatie. Ik moet eerst nog met een paar investeerders praten, maar daarna spreken we elkaar.”
« Oké. »
Voordat ik kon reageren, verdween ze in de menigte.
Ik vond een plekje achterin, nipte aan een biertje en keek hoe de tech-mensen met elkaar netwerkten. Ze leken elkaar allemaal te kennen en gebruikten termen als growth hacking, user acquisition en burn rate in de mond.
Ik voelde me als een antropoloog die een vreemde cultuur bestudeert.
Vervolgens betrad Marcus het podium.
Hij was er goed in. Dat moet ik hem nageven. Hij beheerste de ruimte met zijn natuurlijke charisma, maakte grappen die aansloegen en bouwde de spanning op.
Zijn presentatie was vlot, professioneel vormgegeven, vol grafieken, projecties en getuigenissen van bètatesters.
« Velocity Analytics, » kondigde hij aan, « vertegenwoordigt een fundamentele doorbraak in voorspellende consumentenmodellering. Ons eigen algoritme analyseert 17.000 unieke datapunten per gebruiker en creëert gedragsprofielen die aankoopbeslissingen met 93% nauwkeurigheid kunnen voorspellen. »
De aanwezigen applaudiseerden.
Ik zag Sarah vooraan staan, stralend van trots.
Marcus ging verder en klikte door dia’s die het dashboard van het platform, de functies en de integraties lieten zien.
Er was iets dat me dwarszat – een gevoel dat ik niet helemaal kon benoemen, zoals déjà vu, maar dan specifieker.
« We hebben dit helemaal zelf opgebouwd, » zei Marcus, zijn stem steeds overtuigender wordend. « Elke regel code is geschreven door ons kernteam, elk algoritme is geoptimaliseerd voor prestaties. »
“Dit is geen voortbouwen op het werk van voorgangers. Dit is innovatie vanuit de grondbeginselen.”
Toen heb ik het geplaatst.
Zes, misschien zeven maanden geleden, vroeg een promovenda die aan haar proefschrift werkte me om haar te helpen bij het vinden van documentatie voor een open-sourceproject genaamd Open Commerce Insights.
Het was een machine learning-framework voor e-commerce-analyses, dat gezamenlijk was ontwikkeld door programmeurs op drie continenten.
Prachtige code. Elegante architectuur.
Het werd uitgebracht onder de GPL-licentie, wat betekende dat iedereen het kon gebruiken, aanpassen en erop voortbouwen, zolang ze hun aanpassingen maar onder dezelfde open licentie publiceerden en de juiste bronvermelding gaven.
I’d helped her find the archive documentation, had even skimmed through some of the technical specs myself because I found it interesting.
The architecture Marcus was describing, the 17,000 data points, even the phrase behavioral fingerprints—it was all there in Open Commerce Insights.
Maybe it was coincidence. Maybe Velocity Analytics had licensed it properly.
Or maybe I was misremembering.
I pulled out my phone and started searching discreetly.
The Open Commerce Insights GitHub repository was still active. The last commit had been three months ago.
I scrolled through the documentation and there it was. The same architectural approach, the same technical methodology, even some of the same language Marcus had used in his presentation.
My hands were shaking slightly as I checked the license.
GPLv3. Very clear terms. Very specific requirements about attribution and sharing modifications.
I looked up at Marcus, who was now taking questions from investors, confidently fielding inquiries about scalability and competitive advantages and intellectual property protection.
“Our code is completely proprietary,” he said in response to one question. “We filed for patents on 17 separate algorithmic innovations.”
The room broke into applause again.
Sarah was recording him on her phone. Proud girlfriend, capturing her boyfriend’s moment of triumph.
I slipped out before the presentation ended.
I needed air. I needed to think.
Outside, I stood on the sidewalk and stared at my phone, refreshing the GitHub page like it might tell me I’d been mistaken.
But the code was right there—open source, GPL licensed.
And unless Marcus had somehow independently invented an identical system with identical architecture and identical terminology, he’d taken it without attribution, claimed it as proprietary innovation, and was now raising money on that claim.
“Dad,”
I turned.
Sarah had followed me outside, concern etched on her face.
“Are you okay? You left in the middle of Marcus’ Q&A.”
“I’m fine. Just needed some air.”
She studied me with the expression she’d had since she was a child, the one that meant she knew I was lying.
“You hate it. You hate him. You hate this whole thing.”
“I don’t hate anything, Sarah.”
“Then why did you leave? This is the biggest night of Marcus’s life. And you couldn’t even stay for the whole presentation.”
I wanted to tell her right then, standing on that sidewalk with the Texas heat still radiating from the pavement even though the sun had set.
I wanted to explain what I’d found.
But I could see in her eyes that she wouldn’t believe me. She’d think I was making excuses, finding reasons to dislike him, trying to sabotage her happiness.
“I’m sorry,” I said instead. “You’re right. I should go back inside.”
“No.”
She crossed her arms.
“Marcus was right about you.”
“Jullie kunnen er niet tegen dat iemand van mijn generatie daadwerkelijk succes heeft. Jullie hebben 37 jaar in hetzelfde gebouw gezeten, boeken gestempeld en planken op alfabetische volgorde gezet, en jullie kunnen er niet tegen dat Marcus iets waardevols heeft opgebouwd in minder tijd dan jullie aan hetzelfde bureau hebben gezeten.”
Elk woord kwam aan als een fysieke klap.
“Dat is niet eerlijk, Sarah.”
‘Toch? Marcus heeft 3,2 miljoen dollar aan financiering. Hij creëert banen. Hij innoveert. Wat heb jij ooit gebouwd, pap?’
Ik had van alles kunnen zeggen.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
