Dr. Evans , de hoofdchirurg van de trauma-afdeling, kwam naar buiten gestormd. Hij was een lange, imposante man, maar zijn gezicht was op dat moment een masker van absolute, angstaanjagende woede. Hij liep recht langs Jessica’s gehuil, negeerde haar volledig en stopte pal voor de politieagenten.
‘Haal die handboeien van haar af,’ beval de dokter, zijn stem trillend van een explosieve mengeling van woede en verdriet.
De arresterende agent fronste zijn wenkbrauwen. “Dokter, we hebben een ooggetuigenverklaring van de moeder—”
‘Ik zei dat je ze uit moest trekken,’ gromde dokter Evans. Hij draaide zich langzaam om naar Jessica, die plotseling was gestopt met snikken en lijkbleek was geworden. Dokter Evans reikte in een plastic zak voor biologisch gevaarlijk afval die hij vasthield en haalde Leo’s dikke, donkerblauwe coltrui eruit. Hij was middendoorgesneden en bevlekt met zweet en jodium.
Hij hield het omhoog zodat de stille, volle lobby het kon zien.
“De jongen is net wakker geworden uit de narcose,” kondigde dokter Evans aan, zijn stem helder en duidelijk klinkend. “Hij vertelde ons dat hij vandaag expres lange mouwen droeg. Hij droeg ze om de verse derdegraads brandwonden te verbergen die zijn moeder gisterenmiddag op zijn borst had gebrand.”
Hoofdstuk 3: Het ijzer en het alibi
De verhoorkamer op het bureau rook naar muffe koffie, vloerwas en pure wanhoop. Ik zat op een plastic stoel, nippend aan een piepschuim bekertje, en keek door het spiegelglas toe hoe Jessica de meest huiveringwekkende draai maakte die ik ooit had gezien.
Ze bekende niets. Ze stortte niet in. Zonder aarzeling gebruikte ze het rechtssysteem als wapen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
