‘Ach, weet je Leo, Sarah ,’ lachte Jessica zachtjes, terwijl ze nonchalant achter de jongen ging staan en haar verzorgde, met diamanten bezette hand op zijn kleine schouder legde. ‘Hij is gewoon onzeker over zijn magere armpjes. We werken aan zijn zelfvertrouwen, hè, schatje?’
Ik keek toe, met een koud, zwaar gevoel in mijn maag. Toen Jessica’s vingers zich lichtjes in zijn trui vastgrepen, verstijfde Leo’s hele lichaam. Het was niet zomaar een schrikreactie; het was de versteende stilte van een prooidier dat hoopt dat de roofdier voorbijgaat. Zijn kleine knokkels werden spierwit toen hij het houten ijsstokje vastgreep.
Er klopt iets niet, fluisterde een stemmetje in mijn achterhoofd. Er is iets fundamenteel mis.
Maar ik schoof die gedachte aan de kant. Dit was Jessica. We hadden samen op de campus gewoond, bruidsmeisjesjurken gedragen en tien jaar lang geheimen gedeeld. Mijn absolute vertrouwen in haar werd de blinde vlek die mijn leven bijna verwoestte.
Later die middag dreef de verstikkende hitte ons naar binnen, naar de smetteloze woonkamer met wit tapijt. Leo, die lichtjes trilde, liet per ongeluk zijn halfgesmolten ijsje vallen. De rode siroop spatte over het smetteloze tapijt. Jessica hield haar adem in, een scherpe, angstaanjagende inademing die de haartjes op mijn armen overeind deed staan.
‘Ik heb het!’ zei ik snel, terwijl ik met een handvol keukenpapier op mijn knieën zakte. Leo stond als aan de grond genageld en staarde vol afschuw naar de vlek. Ik stak mijn hand uit om hem voorzichtig bij de rommel vandaan te trekken. Toen mijn hand zijn pols vastpakte, schoof de dikke mouw van zijn coltrui omhoog tot aan zijn elleboog.
Een fractie van een seconde zag ik het.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
