« Just… imagining him, » I said, forcing a small, fragile smile. « The doctor just made me nervous, Mark. I wanted to be in his space. »
Mark walked into the room, closing the distance between us until I could smell the expensive sandalwood of his cologne. He reached out and tucked a strand of hair behind my ear. His touch felt like a threat.
« The doctor was out of line, » he said quietly. « She’s been replaced. I’ve already contacted the firm. We’re going to a different facility tomorrow. A private one. Up in the hills. They have better equipment. They understand the… unique nature of our situation. »
« Replaced? » I whispered. « Mark, she’s been my doctor for years. »
« She made a mistake, Sarah. And in my world, mistakes are expensive. » He leaned down, his face inches from mine. « You trust me, don’t you? After everything we’ve been through to get here? »
I looked into his eyes and saw the truth. He didn’t see a wife. He didn’t see a mother. He saw a vessel for a patent. And I knew that if I went to that « private facility » in the hills tomorrow, I would never come back.
« Of course I trust you, » I lied, my heart screaming.
« Good, » he said, patting my cheek. « Now, why don’t you go lie down? I’ll bring you your evening injection in a few minutes. You look… agitated. It’s not good for the project. »
He turned and walked away, leaving me standing in the center of the grey-and-white nursery. I looked at the window. The sun was setting over the Pacific, the sky a bloody, violent orange. I had ten minutes before he came back with the needle. Ten minutes to find a way out of a fortress that was designed to keep the world out—and me in.
The house felt like it was breathing, the rhythmic hum of the smart-home system tracking my every move. I knew the sensors in the floorboards could detect the weight of my gait, and the cameras hidden in the smoke detectors were likely feeding a live stream directly to Mark’s encrypted tablet. I had six minutes left.
I didn’t go to the bedroom. I went to the laundry room.
It was the only room in the house without a window, a utilitarian space of white tile and humming appliances. I grabbed a heavy bottle of liquid detergent and poured it onto the floor near the door—a crude, low-tech trap. Then, I reached behind the dryer and pulled out the emergency go-bag I had hidden there months ago, back when I thought my only fear was a California earthquake. Now, the earth was shifting for a different reason.
I heard the heavy, muffled thud of the office door opening again.
« Sarah? » Mark’s voice drifted down the hallway, sounding closer than it should have. « I have your vitamins, sweetheart. Let’s get this over with so you can rest. »
I didn’t answer. I climbed onto the washing machine and pushed up the ceiling tile. Mark had told me the attic was just for the HVAC routing, but I had seen the blueprints during the house’s construction. There was a crawlspace that led to the garage rafters.
I hauled myself up, the fiberglass insulation stinging my skin, just as I heard the laundry room door swing open.
A sharp, wet slide followed by a thunderous crash of a body hitting the tile echoed below. Mark let out a low, guttural growl of pain—a sound that was stripped of all its corporate polish. It was the sound of a hunter who had just been tripped by his prey.
« Sarah! » he roared, his voice vibrating through the floorboards. « You’re making a massive mistake! That injection is a stabilizer! If you leave now, the fetal distress will trigger an automated alert to the firm! »
I didn’t stop to ask what « fetal distress » meant in the context of a biotech firm. I crawled through the dark, dusty attic, my hands finding the wooden beams by touch. I reached the garage drop-down and lowered myself onto the roof of my old sedan—the one Mark had been begging me to sell because it « lacked modern safety features. »
I knew why he hated this car. It was too old for the Aethelgard remote-override system.
I fumbled with the garage door manual release, the heavy chain rattling like a ghost’s shackles. I threw the door open, the cool night air rushing in. I started the engine, the roar of the V6 feeling like a battle cry. I didn’t look back as I reversed down the driveway, the tires screaming against the asphalt.
I cleared the gates of the community just as the security guards—men who looked more like private contractors than rent-a-cops—started to move toward the road.
Ik reed richting de kust, mijn hart bonkte hevig. Toen ik een druk winkelcentrum in Newport Beach bereikte, parkeerde ik de auto in een parkeergarage en dook een 24-uursapotheek binnen. Ik had een wegwerptelefoon nodig, en wel meteen.
Ik kocht de telefoon contant, mijn handen trilden toen ik hem activeerde. Ik draaide het privénummer dat dokter Aris tijdens de scan op de achterkant van mijn verzekeringspas had gekrabbeld.
‘Aris,’ antwoordde ze na de tweede keer overgaan. Ze klonk alsof ze hard aan het rijden was.
‘Ik ben eruit,’ fluisterde ik, ineengedoken achter in het schap met hygiëneproducten voor vrouwen. ‘Ik heb de flesjes gevonden, dokter. Er staat Aethelgard Biotics op. Mark had het over een waarschuwing voor ‘foetale nood’. Wat draag ik?’
De stilte aan de andere kant was ijzig en angstaanjagend.
‘Sarah, luister heel goed,’ zei Aris, haar stem trillend. ‘Ik zag niet zomaar een zeven maanden oude foetus op dat scherm. Ik zag een synthetische placenta. Het is niet zomaar een baby. Het is een biologische behuizing voor een gepatenteerde neurale processor. Ze kweken geen kind; ze gebruiken je baarmoeder om een organische supercomputer te kweken. Die ‘foetale nood’ waar hij het over had? Het gaat niet om het hartje van de baby. Het gaat om de integriteit van de gegevens.’
Ik leunde tegen de plank, de wereld draaide rond in tinten fluorescerend wit. « Een computer? In mij? »
‘De hormonen die hij je gaf, waren bedoeld om te voorkomen dat je lichaam het synthetische weefsel afstootte’, vervolgde Aris. ‘Als je een dosis mist, valt je immuunsysteem de interface aan. Dat kan een cytokinestorm veroorzaken. Je raakt binnen drie uur in shock.’
« Hoe kan ik dit stoppen? »
‘Dat lukt je niet,’ zei Aris. ‘Niet in je eentje. Er is een klokkenluider in San Diego – een voormalige Aethelgard-technicus. Hij heeft het neutralisatieserum. Maar Sarah… Mark volgt je niet alleen met een auto. Hij registreert de biometrische gegevens van de interface. Hij kan je hartslag, je temperatuur en je locatie zien zolang dat apparaat actief is.’
Ik keek naar de bewakingscamera van de apotheek. Hij draaide langzaam rond en zijn rode lens bleef op mij gericht.
‘Hij is er al, toch?’ vroeg ik.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
