De politie stormde naar binnen en arresteerde hem.
Ze vonden honderden grammen cocaïne, verpakt in een zak, onder het bed en in de koffer.
Mark schreeuwde:
“Nee! Ik word bedrogen!”
Maar de bewakingscamera in huis – die ik sinds de middag aan had laten staan – registreerde hoe hij het zakje met poeder verstopte.
Hij werd geboeid en weggevoerd.
Ik stond daar gewoon en keek toe, met Max in mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden zonder dat ik een woord zei.
Drie maanden later stuurde mijn advocaat me een brief van Mark uit de gevangenis:
“Ik werd verleid om illegale goederen te vervoeren. Het spijt me. Zonder Max had ik de goederen naar het buitenland gebracht – ik zou zijn omgekomen of nooit meer teruggekomen. Dankjewel… en dank ook de hond die me gered heeft.”
Ik las de brief, mijn hart vol emotie.
De beet op mijn trouwdag, waarvan ik dacht dat het een slecht voorteken was, bleek uiteindelijk een zegen te zijn.
Zonder Max was ik met een crimineel getrouwd en voor de rest van mijn leven in het moeras beland.
Max en ik wonen nu in een buitenwijk van San Diego.
Elke middag, als de zon door de bomen schijnt, ligt Max op mijn schoot en staart hij met zijn zachte ogen zwijgend in de verte.
Ik aai hem zachtjes over zijn hoofd en fluister:
“Dankjewel, Max. Je hebt me gered, mijn leven gered.”
Hij likt voorzichtig aan het kleine litteken op mijn hand, waar vroeger mijn trouwring zat.
Er rolt een traan over mijn wang, maar het is een traan van dankbaarheid.
Het leven vermomt zegeningen soms als rampen.
Als Max die dag de bruidegom niet had gebeten, had ik misschien wel de achternaam van een crimineel gehad.
En zo heb ik in deze stad vol leugens nog steeds de meest loyale ‘held’ in mijn leven – geen mens, maar een hond die ooit voor gek werd verklaard.
