Terwijl mijn familie verscheurd werd door de erfenis van mijn grootmoeder, was ik de enige die haar geliefde hond in huis nam… en het geheim ontdekte dat ze had achtergelaten.

Dus ik sprak.

— Ik neem het aan.

Er brak gelach uit. Ik woonde in een klein appartement waar huisdieren niet waren toegestaan. Maar ik gaf niet op. Ik pakte  Luna , haar spullen en vertrok.

Op die dag erfde ik niets… behalve een verantwoordelijkheid en een  keuze van mijn hart .

Het bezoek dat alles veranderde

— Ik weet dat je het geld hebt.

Ze schreeuwde, eiste en beschuldigde me.
Ik had haar niets te bieden. Toen ze wegging, brak ik in tranen uit.

Luna  klom op mijn schoot. Terwijl ik haar aaide, zag ik iets op haar halsband: een gravure.
Een adres. En een nummer: 153.

In de halsketting zit een klein sleuteltje.