“Sorry… hebben jullie kattenvoer?” vroeg een meisje in het Georgisch.

Van de hele zin begreep ik slechts één woord – „kata”, wat kat betekent. Maar wat zou ze anders willen kopen in een dierenwinkel voor een kat? Zeker omdat ik vlak daarvoor de betreffende „kata” op straat had gezien, vermoedelijk de ontvanger van dat voer.

De verkoopster glimlachte begrijpend, schepte een royale portie van vier-in-één droogvoer voor het meisje en haar moeder, stopte het in een dubbele zak en printte het bonnetje.

Het meisje straalde van vreugde, pakte het zakje met beide handen en rende naar buiten, roepend: “kss-kss!” – een geluid dat in elke taal ter wereld herkenbaar klinkt. En dat “kss-kss!” kreeg meteen antwoord – de uitdrukking van de kat veranderde onmiddellijk van de smekende blik van de „kat van Shrek” in een gezicht vol dankbaarheid voor zijn redding van de honger.

In tegenstelling tot de jonge redster, kende ik dat sluwe zwarte smoeltje al – dat was Mosje Dajan, de beroemdste kat van Batumi, of kortweg: Moisja.

Ik was naar de dierenwinkel op de hoek van Gamsachoerdia en Zjordania gegaan, vlak achter de Armeense kerk, op weg naar de zee – ik herinnerde me plots dat ik een anti-vlooienband moest halen voor de Naamloze Hond. De arme ziel leek vooral eiwitten binnen te krijgen door zijn eigen vacht op te eten, op zoek naar parasieten. Helaas hadden ze geen halsbanden, en ik stond al op het punt om te vertrekken toen ik even stilstond bij de vogelkooien en plots het bekende woord „kata dzami” (kattenvoer) hoorde.

De kat zat rustig buiten, achter het glazen raam. De rest van de scène kende ik eigenlijk al, maar hij verdiende het om opnieuw bekeken te worden. Ik ging dus zitten op het bankje naast de kerk en begon Mosje Dajan te observeren.

Hij had zijn naam te danken aan zijn uiterlijk en zijn ongelooflijke overlevingskunsten. Stel je een Georgische oorlogs-kater voor: acht jaar oud, gehard door straatgevechten, die oorlogen, honger, revoluties, herinrichtingen, kabelbanen en luxe hotels heeft overleefd. Alles had hij gezien — en dat was te zien aan hem.

Een staart gebroken op twee plekken, één oor nog intact, het andere half afgescheurd. Zijn linker oog volledig verdwenen, vervangen door een kale littekenplek. Zijn linkervoorpoot hinkte een beetje – al vermoed ik dat hij alleen mank liep als het hem uitkwam. Zijn ene overgebleven oog, smaragdgroen, glansde zelfs in de zon.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !