“Het spijt me heel erg. Ik wilde niet—”
Hij stak zachtjes een hand op om haar tegen te houden.
‘Het is oké,’ zei hij. ‘Je hebt een school te beschermen. Ik heb een goede carrière gehad.’
Emma stapte naar voren en legde een hand op zijn schouder. Zijn jas was ruw en versleten bij de naden.
‘Dit verdien je niet,’ zei ze met een trillende stem.
Hij glimlachte vriendelijk naar haar. « Dat gebeurt maar zelden. »
Hij draaide zich om om zijn spullen in te pakken, en Emma, die niet wist wat ze anders moest doen, ging op haar stoel zitten.
Het hout kraakte onder haar voeten, maar de warmte van zijn lichaam was nog steeds voelbaar. De kleine kamer, die eens zo gezellig was geweest, voelde nu leeg aan.
Ze keek naar beneden en zag iets onder het bureau: een klein glinstertje van metaal. Ze bukte zich en raapte het op.
Het was een leren horloge. Het bandje was kapot en het glas was bekrast. Op de achterkant stond, nauwelijks leesbaar: « Blijf altijd trouw aan jezelf, EM. »
Ze hield haar adem in. Ze had hem dat horloge gegeven op zijn eerste dag. Twintig jaar geleden.
En nu besefte ze met pijn in het hart dat ze haar eigen belofte had gebroken.
Emma klemde het oude leren horloge stevig vast, alsof het haar redding was.
Ze stormde het kantoor uit, haar hakken tikten luid en snel op de tegels, het geluid galmde door de lange gang als een trommel. Haar hart bonkte in haar borst, sneller dan haar passen.
Buiten scheen de warme middagzon als gesmolten goud. Alles leek kalm, maar vanbinnen woedde er een storm.
Ze zag hem vlak bij de schooldeur, langzaam lopend met een kartonnen doos onder zijn arm.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
