Linda wachtte niet. Ze draaide zich om en vertrok net zo snel als ze gekomen was, en liet de geur van dure parfum achter, maar ook iets kouders: arrogantie.
Later liep Emma door de gang alsof haar schoenen van steen waren. Elke stap voelde zwaarder dan de vorige.
Toen ze bij het bezemkastje aankwam, trilde haar hand lichtjes toen ze klopte.
Johnny opende de deur. Op tafel stond een halfvolle kartonnen doos. Schoonmaakdoeken. Een radio. Een halfleeg blik poetsmiddel.
‘Heb je het gehoord?’ vroeg ze, nauwelijks hoorbaar.
Hij knikte. Zijn ogen straalden niet van woede. Er was geen strijd meer over. Alleen een diep, stil verdriet, als van iemand die alle hoop al had opgegeven.
‘Dat had ik al verwacht,’ zei hij. ‘Linda vindt het niet leuk als haar zoon de waarheid te horen krijgt.’

Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !