“Goedemorgen, directeur Moore.”
Linda Carlisle, voorzitter van de oudervereniging, kwam de kamer binnen met het zelfvertrouwen van iemand die dacht dat het gebouw van haar was. Haar hakken tikten met scherpe, doelbewuste slagen over de vloer.
Ze was gehuld in een smetteloze witte jas met gouden knopen en droeg een leren handtas die waarschijnlijk het jaarlijkse bibliotheekbudget van de school overtrof.
Zonder een woord te zeggen legde ze een dikke map op Emma’s bureau alsof het een officiële kennisgeving was. Haar glimlach volgde, maar die was oppervlakkig, zonder enige warmte erachter.
‘Ik heb nog een lijst meegenomen,’ zei ze, waarbij ze elk woord zorgvuldig uitsprak.
“Dit zijn zorgen van verschillende families. Vooral van diegenen die, zoals u weet, een bepaalde standaard verwachten. Gezien wie hun kinderen zijn.”
Emma ging rechterop zitten, de vermoeidheid drong tot in haar botten door. Ze knipperde eenmaal met haar ogen en knikte beleefd.
“Ik begrijp het. We willen allemaal het beste voor onze leerlingen. Maar ons doel is gelijke onderwijskansen voor iedereen, niet alleen voor een select groepje.”
Linda’s mondhoeken trokken samen.
‘Dat is een achterhaalde filosofie, Emma. Laten we eerlijk zijn. Sommige studenten zullen de wereld veranderen. Anderen zullen alleen maar de vloer schrobben. Je moet je prioriteiten daarop afstemmen.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
