Wanneer een verwende moeder het kantoor van directrice Emma Moore binnenstormt met een lijst eisen, lijkt het slechts een zoveelste schermutseling in Emma’s voortdurende strijd voor rechtvaardigheid. Maar een wrede opmerking die ze in de gang opvangt en een kapotte klok van de conciërge dwingen haar al snel om diepere vragen onder ogen te zien – over het systeem, haar rol daarin en de morele grenzen die ze mogelijk heeft overschreden.
Boven hen zoemden de tl-lampen met een zacht, onregelmatig flikkerend geluid, synchroon met de doffe klopping die zich achter Emma’s ogen vormde.
De hoofdpijn was al vroeg begonnen – een aanhoudende, sluipende pijn die de toenemende druk weerspiegelde die ze elke dag ervoer. De stapels papierwerk op haar bureau voelden verstikkend aan, als een tweede huidlaag die ze niet kon afwerpen.
Krimpende budgetten. Lesplannen die ze nog niet had ingeleverd en nog niet had nagekeken. Beoordelingen van de prestaties van docenten.
Eisen van het districtskantoor. Elke pagina voegde een steen toe aan het onzichtbare, zware fort dat haar gevangen hield.
Ze drukte twee vingers tegen haar slapen en slaakte een zachte zucht. Ergens buiten haar deur rinkelde een bel – scherp en ver weg – maar binnen in het kantoor bleef het stil.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
