Precies tijdens de begrafenis van mijn man in Fairview trilde de telefoon in mijn tas. Op het scherm verscheen de melding: « Kijk niet naar de kist. Kijk achter je. » Ik draaide me om en verstijfde toen ik de persoon zag die zogenaamd al vijf jaar overleden was, onder een zwarte paraplu staan. Hij gebaarde me stil te blijven en verdween vervolgens tussen de graven. Ik bleef achter met een maandelijks terugkerende melding van « onderhoud aan de schuur », een nieuw hangslot en een doos met de naam van mijn zoon erop.

Moeten er woorden verschijnen?

Kogels door je keukenraam?

Onder tl-verlichting staan ​​​​terwijl een advocaat een zaal vol vreemden probeert wijs te maken dat je je verstand aan de verliezen bent?

Of kijk je tiener hoe je soort de oprit weer oploopt nadat de wereld eindelijk heeft toegegeven dat het fout zat?

Misschien is jouw oppervlak op kleiner papier, maar net zo heftig in je hart.

Wat zei deze persoon?

De eerste keer dat je ‘nee’ zei en het ook echt meende?

Wanneer was de eerste keer dat je de versie van de gebeurtenissen accepteerde die je voorschotelde, omdat die niet overeenkwam met wat je diep van binnen wist?

Mocht je dit ‘s avonds laat op een scherm lezen, terwijl je door andermans levens scrollt, hoop ik dat je zelfs stilstaat en die vragen voor jezelf beanttwoordt. Misschien kun je het zelfs aan iemand vertellen die je vertrouwt. Verhalen veranderende dingen als wij ze in het daglicht brengen.

Ik dacht altijd dat moed iets dramatisch en dramatisch was, voorbehouden aan soldaten, activisten en mensen die graag in de microfoon stonden.

We kunnen je ook vertellen dat je twee 72-jarigen kunt vinden op de trillende telefoon; je moet weten of je veel tijd hebt om naar ze te luisteren en of je de juiste woorden voor ze kunt vinden.

Dat is zeldzaam in de waarheid.

Het maakt niet uit hoe oud je bent.

Het wacht gewoon af.

Als je het wilt kopen, zul je het kunnen zien en zul je merken dat het beschadigd is.