Precies tijdens de begrafenis van mijn man in Fairview trilde de telefoon in mijn tas. Op het scherm verscheen de melding: « Kijk niet naar de kist. Kijk achter je. » Ik draaide me om en verstijfde toen ik de persoon zag die zogenaamd al vijf jaar overleden was, onder een zwarte paraplu staan. Hij gebaarde me stil te blijven en verdween vervolgens tussen de graven. Ik bleef achter met een maandelijks terugkerende melding van « onderhoud aan de schuur », een nieuw hangslot en een doos met de naam van mijn zoon erop.

Nu is de autocoder er.

Daniel bewoogt zich razendsnel naar mijn tiener, overbrugde de afstand tussen ons en greep mijn schouders enorm. « Luister goed. Ik ga ze bij het huis vandaan lokken. Blijf jij hier. Sluit de schuur af. Praat met niemand tot ik het zeg. »

“Ik zit niet in het donker verstopt terwijl jij—”

‘Mam.’ Zijn vingers balden zich samen. ‘Ik heb al vijf jaar op de vlucht doorgebracht. Ik ben klaar met mij verstoppen, maar ik ga je niet zonder plan in de vuurlinie slepen.’

Ik wilde ruzie maken. Ik wilde hem aan de melkkrat vastketenen en hem laten wachten tot ik ook maar de helft van wat hij mij net had verteld, had kunnen verwerken. Maar wie er ook buiten was, kwam steeds dichterbij. Hun voetstappen kraakten op het grind en vervolgens op de aarde.

‘Alsjeblieft,’ zei hij. ‘Laat mij het voor één keer gewoon op mijn eigen manier doen.’

Uiteindelijk was het niet de angst in zijn ogen die me deed knikken, maar de echo van Edwards handschrift in mijn hoofd.

Elf zoon heeft niets gestolen.